پرش به محتوای اصلی

اصول فقه نوين ( فارسى ) — صفحه 247

پدیدآورندگان:

ص۲۴۷
اين‌گونه دلالت لفظىرمزى در جايى است كه لفظى غيرموضوع براى معنا يا لفظى كه براى معنايى وضع شده است در معنايى ديگر كه موضوع‌له آن نيست بدون در نظر گرفتن علاقهء مصحّحهء استعمال مجازى و بدون وضع قبلى آن لفظ براى معنا و تنها به كمك قرينه به‌كار رود ؛ نظير الفاظى كه افراد گنگ يا ناآشنايان با زبان مخاطب براى تفهيم مقاصد خود به مخاطب به‌كار مىبرند .