مكتوب
111
بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم
مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى أخي و وليّي الأمير غياث الدّين محمّد .
همّتِ عالى ، سخن به حكمت و . . .
امّا بعد ؛ نبايد كه لعب دنيا تو را چنان فرو گيرد كه آخرت فراموش كنى و مزاوله جزويّات تو را چنان بربايد كه از تاّمل در كليّات اعراض كنى تا از آنان باشى كه
« وَ كَأَيِّنْ مِنْ آيَةٍ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْها وَ هُمْ عَنْها مُعْرِضُونَ »
« 1 » صفت ايشان است . نبايد كه تو را نيّتى الهى نباشد ، لقمهاى نان خورى و كلمهاى بر زبان آورى . بهخوش آمد طبع سخن مگوى و مكن كه به حكم « الكلام يجرّالكلام » هرچه سخن به آن كشند گويى . هرچه در گفتن آن فايده و حكمتى باشد بگوى و الّا خاموشى احدى الحِكْمَتَين است .
از اقبال مردمان بر تو خرّم مشو و از اعراض ايشان غمگين مگرد ! تمام ، خلّاق عليم را باش كه قيّم هستى است . آدميان طلسماتند ، از ايشان سود و زيان نيست ، قوله تعالى :
« وَ إِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلا كاشِفَ لَهُ إِلَّا هُوَ »
« 2 » الآية . آدميان آواز دهلاند از آواز ايشان مترس كه هيچ در تحت ندارند . ناصيهء ايشان به دست خداست به آن جا كه خواهد
هامش
( 1 ) . و چه بسيار نشانهاى ( از خدا ) در آسمان ها و زمين كه آنها از كنارش مىگذرند ، و از آنرويگردانند . سورهء يوسف ، آيهء 105 .
( 2 ) . اگر خداوند زيانى به تو برساند ، هيچ كس جز او نمىتواند آن را بر طرف سازد . سورهء انعام ، آيهء 17 .