تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نگاهى نو به جنگهاى صليبى ( فارسى ) — صفحة 169

مساهمون:

ص١٦٩

مباهله نخستين اقدام فرهنگى

اما به گواهى تاريخ مسيحيت به آن نداهاى آسمانى و اين پيامهاى انسانى هيچ پاسخى مناسب نداده است . مسيحيت در داورى دربارهء اسلام ، بيرون از فرمان خرد و منطق رفتار نموده و حقايق را به طور خودخواهانه تفسير كرده است . پيروان اين آيين كم‌تر ديدهء واقع‌بينى گشوده‌اند و در تحريف واقعيات اندك ترديدى به خود راه نداده‌اند . آنان به جاى گوش فرادادن به نداى قرآن زبان به طعن آن گشوده انبوهى از اتهامهاى بىپايه و اساس را متوجه قرآن كريم ساخته و اين كتاب شريف را آموخته‌هاى پيامبر ( ص ) از يهود و نصاراى عربستان و شام معرفى كرده‌اند . با ديدن آن همه گذشت و بزرگوارى از اسلام و مسلمانان باز هم آن را دين شمشير تبليغ كرده‌اند . در حالى كه مسلمانان در اوج قدرت و اقتدار از حاكم ساختن شمشيرميان خود و مسيحيان خوددارى ورزيده‌اند ، اما داور مسيحيان در هنگام قدرت پيوسته زور و شمشير بوده است . چنان كه در آغاز ياد آور شديم ، قضاوت مسيحيان در بارهء اسلام منشأ آسمانى و مبناى دينى ندارد و صد البته كه از سر چشمه عقلايى نيز تهى است . منشأ اين برخوردها به طور عموم ، تاريخى و روانى است « 1 » . مسيحيت در ساليان پيش از ظهور اسلام - به سرزمين عربستان چشم دوخته بود ؛ و بارها در صدد تصرف اين سرزمين بر آمده است . آخرين بارى كه سپاهيان عيسوى آهنگ تصرف حجاز و انهدام كعبه را كردند ، يورش سپاه ابرهه از سوى حبشه بود ؛ كه در ميان مسلمانان به عام الفيل - سال پيل - مشهور است . آنها در اين آرزو بودند كه شبه جزيره را به كيش خود درآورند و كليسايشان در يمن معبد گردد ، اما ظهور اسلام همهء آمال و آرزوهايشان را بر باد داد . برخى پژوهشگران را باور بر اين است كه دليل دشمنى مسيحيان با اسلام اين است كه نخستين بار از طريق جهاد با آن آشنا شده و در مقابلش موضع خصمانه گرفته‌اند « 2 » .
هامش
( 1 ) . ر . ك . نگرشى تاريخى بر رويارويى غرب با اسلام ، ثواقب ، جهان بخش ، دفتر تبليغات اسلامى ، قم ، 1379 ص 154 ؛ نقش كليسا در ممالك اسلامى ، خالدى ، مصطفى و فروخ ، عمر ، ترجمهء مصطفى زمانى ، مؤسسهء دارالكفر ، قم ، 1347 ، ص 22 - 29 . ( 2 ) . التوحيد و النبوة و القرآن فى حوار المسيحيية و الاسلام . هانس كونگ و جوزف فان اس ، ترجمه عربى سيد محمد الشاهد ، مؤسسة الجامعيه للدرسات و التوزيع و النشر ، 1994 / 1414 ، بيروت ، لبنان ، ص 21 .