فصل ششم : جنگهاى صليبى در دوران عثمانى
جنگهاى صليبى به مفهوم خاص آن يعنى حملهء اروپائيان به سواحل شرقى مديترانه ، به منظور آزاد سازى اورشليم ، به سال 1291 م با سقوط آخرين پايگاه نظامى صليبيها يعنى بندر عكا پايان پذيرفت « 1 » . ولى اين جنگها به مفهوم عام خودش يعنى جنگ ميان مسلمانان و مسيحيان همچنان ادامه يافت و تا روزگار كنونى نيز ادامه دارد . پس از قدرت يافتن تركهاى عثمانى « 2 » و تشكيل امپراتورى بزرگشان در آسياى صغير و شبه جزيرهء بالكان « 3 » ، دور ديگرى از جنگهاى صليبى آغاز گرديد ؛ با اين تفاوت كه بر خلاف جنگهاى پيشين كه طى آنها مسلمانان موضع تدافعى داشتند ، اينك موضع تهاجمى گرفته بودند و مسيحيان بايد در سرزمين خودشان به دفاع مىپرداختند .
هامش
( 1 ) . ر . ك . تاريخ جنگهاى صليبى ، ج 3 ، ص 491 - 503 .
( 2 ) . عثمانى ، امپراتورى [ به نام عثمان اول سر سلسلهء سلاطين آن ] ، مملكت وسيع سابق كه تركيه كنونى جزئى از آناست و در اواخر قرن سيزدهم ميلادى ( هفتم هجرى ) ، مقارن انحطاط دولت سلاجقهء روم ، به وسيلهء آخرين مهاجمين ترك به شرق وسطى - كه در نتيجهء هجوم مغول به طرف غرب رانده شده بودند - در قسمتهايى از آسياى صغير تأسيس گرديد و به تدريج قدرت و وسعت يافت و بر قسمتهايى از اروپاى جنوب شرقى نيز مستولى شد و با قدرت و ضعف متفاوت تا 1922 م ادامه يافت . در اول نوامبر 1922 م ملّيّون ترك به رهبرى مصطفى كمال پاشا ، سلطان محمد ششم ، آخرين سلطان عثمانى را خلع كردند و اكتبر 1923 م حكومت جمهورى تركيه به رياست آتاتورك اعلام گرديد .
( 3 ) . شبه جزيرهء جنوب شرق اروپا كه از رودهاى دانوب و ساوا به جنوب ممتد است . از غرب به درياهاى آدرياتيك و يونيائى ، از جنوب به بوسفور ، درياى مرمره ، دار دانل و درياى اژه و از شمال به درياى سياه محدود است . مشتمل است بر كشورهاى آلبانى و بلغارستان ، قسمت اروپايى تركيه ، جنوب شرق رومانى ، بيشتر يوگوسلاوى و زمينلا و يونان . . . ( دايرة المعارف فارسى ) .