عاشق اصفهانى ( 1111 - 1181 ه . )
محمد عاشق اصفهانى در سال 1111 هجرى متولّد شد و به سال 1181 هجرى در اصفهان جهان را بدرود گفت . عاشق از شاعرانى است كه با طرز شاعرى معروف به سبك « اصفهانى » يا « هندى » به مخالفت برخاست و طرفدار شاعرانى شد كه به « سبك بازگشت » يعنى احياء شيوهء شاعران قديم خراسان و عراق معتقد بودند . عاشق در شيوهء غزلسرايى نيز پيرو شاعران قرن هفتم و هشتم هجرى است .
ديوان اشعارش چاپ شده است .
« * » در مدح امير مؤمنان على عليه السلام
در زير زلف ، روى تو بيند گر آفتاب * بىپرده جلوهگر نشود ديگر آفتاب
روزى كه در درون دل من درآمدى * بيرون نكرده بود سر از خاور آفتاب
بىپرده وقت صبح بيا بر كنار بام * تا باز پس كشد سر از اين منظر آفتاب
باور ز بخت تيره ندارم وصال تو * آرى كسى به شب نكند باور آفتاب
من تيره روز گشتم و ناسور زخم دل * تا شد ترا مصاحب مشك تر آفتاب
قد تو سرو و زلف تو سايه ، رخ تو مهر * سايه به پاى سرو و ترا بر سر آفتاب
انصاف اگر ترازوى عدل آورد به كف * باشد ز ذرّه پيش رخت كمتر آفتاب
جز زلف و كاكلت كه ز سايه دهد نشان * از پاى تا سر تو بود يكسر آفتاب
در محفلى كه شمع رخت جلوه مىكند * پروانهوار مىزند آنجا پر آفتاب
اين دل نبود قابل فيضى و گرنه ساخت * از ريزههاى سنگ بسى گوهر آفتاب
هامش
( * ) ديوان عاشق اصفهانى ، به اهتمام م - درويش - چاپ محمد حسن علمى ، تهران ، 1362 ه . ش