تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — صفحة 145

مساهمون:

ص١٤٥
برقع : / روبند و نقاب بزين ( وزين وزان ) : / وزنده ، وزان بشير و نذير : / بشارت دهنده ، مژده دهنده به بهشت و ترساننده از عذاب دوزخ . بطحا : / وداى مكّه معظّمه و گاهى منظور مكّه است - زمين فراخ كه گذرگاه آب سيل باشد و در آن سنگريزه بسيار باشد . بوريا : / حصير بىآب : / بى آبرو

پ

پرگار : / افزارى فلزى كه مهندسان و نقاشان بدان دايره كشند و به تازى فرجار گويند . شعر بىپرگار : / كنايه از نظم و شعر نامنظّم و آشفته است . پرن : / ستاره‌هاى پروين ، ثريا پشك : / سرگين شتر و گوسفند و آهو .

ت

تالى : / در پى رونده ، به دنبال تارك : / بالاى سر ، فرق سر ، بالاى چيزى تحاشى : / به يكسو شدن تحصين : / باره برآوردن گرد شهر ، نجابت اسب ترفند : / مكر و حيله ، دروغ ، بيهوده ترفّع : / بلندى جستن ، كنايه از غرور و تكبّر تسنيم : / نهرى است در بهشت كه در بالاى غرفه‌ها جارى است . تسلّى : / بىغمى و خرسندى دادن تسكين : / آرامش دادن كسى را ، آرام كردن تفتين : / در فتنه افگندن تكوير : / درپيچيدن همه چيز ، پوشاندن ، فرو گرفتن ، شب را در روز و روز را در شب درآوردن تنگ : / پشتواره ، بار كم و قليل ، بىوسعت تهجين : / زشت و معيوب گردانيدن