تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مناقب علوى در شعر فارسى ( فارسى ) — صفحة 135

مساهمون:

ص١٣٥
شرح
( 94 ) ر ك : به شماره 53 ) ( 95 ) آوازهء جاه و مقام من از گدايى در درگاه با عظمت تو . . . ) ( 96 ) ر ك : به شمارهء 57 ) ( 97 ) ر ك : به شمارهء 59 ) ( 98 ) ر ك : به شمارهء 57 ) ( 99 ) امّهات : مادران ، عناصر اربعه : باد ، خاك ، آتش و آب - آباء : پدران - هفت سياره ) ( 100 ) برابر برخى روايات عيد غدير خم با نوروز مطابق بوده است . ) ( 101 ) ر ك : به شمارهء 84 ) ( 102 ) اشاره است به حديث نبوى ( ص ) : « . . . قال يا سلمان خلقنى من صفوة نوره [ اللّه تبارك و تعالى ] و دعانى فاطعت و خلق من نورى علياً . . . و خلق من نورى و نور على فاطمه . . . و خلق منى و من على و فاطمه ، الحسن و الحسين . . . » ( ر ك : به بحار الانوار چاپ جديد ، ج 15 از صفحهء 6 تا صفحهء 101 كه دربارهء خلقت حضرت محمد ( ص ) و على ( ع ) و ساير ائمه معصومين ( ع ) كه از نور حق است و اين خلقت قبل از خلقت آدم ( ع ) بوده است . ) و نيز اشاره دارد به حديث قدسى : لولاك لما خلقت الافلاك - كه برابر اين حديث نيز مقصود اصلى از خلقت دنيا و مافيها خلقت حضرت رسول ( ص ) و وصى او و اولادش بوده است . ) ( 103 ) اشاره است به كلمهء طيّبهء « لا إله الّا اللّه » ) ( 104 ) برّه ( حمل ) و ميزان دو برج و دو صورت فلكى در منطقه البروج است . و همچنين گاو ( ثور ) و جوزا . ) ( 105 ) اشاره است به اين حديث : « قال رسول اللّه ( ص ) ما استعصّى علىّ اهل مملكة و لا امة الّا رميتهم به سهم اللّه عزوجلّ - قالوا يا رسول اللّه و ما سهم اللّه ؟ قال على بن ابيطالب ما بعثئه فى سرّيّة الّا رأيت جبرئيل عن يمينه و ميكائيل عن يساره و ملكاً امامه و سجابة تظّله حتّى يعطى اللّه عزّوجلّ جيبى النصر و الظفر . ( بحار الانوار ، ج 21 ، ص 153 چاپ جديد ) ) ( 106 ) شعرى ( شعرا ) ستارهء روشن است كه بعد از جوزا برآيد ) ( 107 ) ر ك : به شمارهء 84 ) ( 108 ) فرخار : شهرى است در تركستان كه حسن‌خيز است . ) ( 109 ) اشاره است به آيهء شريفهء : « عليهم نارٌ مؤصدةٌ » ( برايشان است آتشى سر پوشيده ) ( آيهء 20 سورهء بلد ) ) ( 110 ) اشاره است به آيهء شريفه‌اى كه در شأن على ( ع ) نازل شده است : « انّما وليّكم اللّه و رسوله و الّذين آمنوا الّذين يقيمون الّصلوة و يؤتون الزّكوة و هم راكعون » ( آيهء 55 سورهء مائده ) بنا به نقل تفاسير اين آيه در شأن على ( ع ) كه در حال ركوع انگشترى خود را به سائل بخشيد ، آمده است . ( ر ك : الغدير ، ج 3 ،