تخطي إلى المحتوى الرئيسي

حياة الإمام زين العابدين ( ع ) ( تحليلى از زندگانى امام سجاد ع ) ( فارسي ) — صفحة 337

مساهمون:

ص٣٣٧
( 1 ) نيز فرمودى : ( - اى بندگان من - مرا به ياد آوريد تا من هم شما را ياد كنم و سپاسگزار نعمتهاى من باشيد و ناسپاسى نكنيد . ) و باز فرموده‌اى : ( اگر سپاسگزارى كنيد نعمتها را افزون كنم و اگر ناسپاسى كنيد عذاب من دشوار خواهد بود ) و فرموده‌اى : ( مرا بخوانيد تا دعاى شما را بپذيرم و كسانى كه از عبادت من رو گردان شوند به زودى با ذلّت و خوارى وارد جهنم خواهند شد ) . خداوندا ! تو دعا و درخواست بندگان را عبادت ناميده‌اى و ترك مناجات و تضرّع را تكبّر و استكبار خوانده‌اى و ترك دعا و تضرع به درگاهت را باعث عذاب توأم با ذلّت و خوارى شمرده‌اى . خداوندا ! اينك كه به لطف تو ، توفيق دعا را يافته و به دستور تو جرأت درخواست از تو را پيدا كرده‌اند و به خاطر تو به مستمندان صدقه مىدهند و اميدوار افزايش احسان تو هستند ، در حالى كه همان دعا باعث نجات آنان از غضب تو شده و آنان را به مرحلهء رضا و خشنودى تو مىرساند . اگر يكى از بندگانت با ديگرى چنين رفتار مىكرد بطور يقين به احسان و نيكوكارى معروف مىشد ، پس خداوندا ! حمد و سپاس تو را به حدى كه فهم و ادراك ما برسد به جا مىآوريم ، اى خدايى كه با فضل و احسان بىانتهايت بندگان را غرق نعمت كرده و به حمد و ثنايت واداشته‌اى ، چقدر عنايت خود را دربارهء ما ظاهر ساخته‌اى و نعمتهاى خويش را بر ما ارزانى داشته‌اى و ما را به دينى كه برگزيدهء توست هدايت نموده‌اى و ما را جزو ملتى قرار داده‌اى كه آنها را پسنديده و راه هدايت خود را به آنان نشان داده‌اى و براى تقرب به پيشگاهت و پيوستن به درياى كرمت به ما چشم بصيرت عطا كرده و به سوى خود دعوت فرموده‌اى - » ( 1 ) امام عليه السلام در اين بخش از سخنان خود ، از لطف بيكران و فضل بىپايان پروردگار نسبت به گنهكاران از بندگانش سخن گفته است كه خداوند در توبه و آمرزش را براى نجات ايشان از هلاكت و رهايى از عذاب در عالم