مورد لطف و كرمت قرار مىدهى ، در صورتى كه هر دوى اينها شايستهء رسوايى و ندادن نعمت بودند جز اين كه تو همهء اعمال و رفتار خود را بر اساس لطف و بزرگوارى انجام مىدهى و همهء قدرت خود را در مورد عفو و گذشت از بندگان به كار مىبردى و با معصيتكاران با حلم و بردبارى رفتار مىكنى و به كسانى كه به خود ستم مىكنند فرصت مىدهى تا با حلم و شكيبايى تو مجالى پيدا كرده از غفلت بيرون آيند و به سوى تو برگردند تا آنان كه مستوجب عذابند ، هلاك نشوند و كسانى كه اهل شقاوتند از رحمت تو محروم نگردند - مگر آن كه با همهء حلم و صبر تو و حجتهاى پياپى كه بر او تمام كردى بازهم به شقاوت خود بمانند - و از كرم تو برخوردار شوند اى خداى بخشنده و به اقيانوس رحمتت بازگردند اى خداى صبور ! . . . »
ناگزيريم كه در اينجا توقفى كوتاه داشته باشيم تا دربارهء اين فرازهاى نورانى از سخنان امام عليه السلام دقت كنيم ، اين جملات ارزنده مشتمل بر مطالب ذيل است :
( 1 )
1 - بخشندگى و كرم خدا
اما كرم و بزرگوارى و بخشش خداوند بر بندگان آن طورى كه امام عليه السلام فرموده به شرح زير است :
الف - نعمت خداوند متعال بر بندگان به اميد پاداشى از جانب ايشان نيست زيرا كه خداى تعالى بىنياز از بندگان اوست آنان نيازمند او هستند .
ب - خداى متعال هر چند نعمت بزرگى را شامل حال بندهاى از بندگانش بفرمايد هرگز از احسان و لطف خود پشيمان نمىشود آن طورى كه مخلوقات در بذل و بخششهاى خود وقتى كه فايدهاى به حال آنها نداشته باشد ، پشيمان مىگردند .