نداشتم و آن همه كارها از تواناييم به دور بود ، اما تو با عنايت خود غذاى بسيار متناسب به من عطا كردى تا به لطف تو به اين مرحله برسم ، احسان تو را فراموش نمىكنم و هيچگاه از كرمت محروم نبودهام و تا كنون دربارهء من از احسان و كرمت تأخير و درنگ نفرمودهاى ، با وجود اينها جاى تأسف است كه اين همه احسان تو اطمينان مرا نسبت به تو كه آفريدگار منى محكمتر ننمود و در نتيجه بواسطهء غفلت و فريب دنيا از احسان تو رو گردان شدم ، و باعث شد كه شيطان زمام امور مرا در اختيار گيرد و مرا به سوء ظن و ضعف ايمان وادارد . خداوندا اكنون دوباره به درگاهت رو آوردهام تا از فريب شيطان و اغواى نفس سركشم شكايت كنم و از اين دو همجوار بد به تو پناه آورم و درخواست كنم تا مرا از دست آنها نجات دهى ، بازهم تضرّع مىكنم كه روزى مرا از راه آسان عطا كنى تا دوباره فريب نخورم ، تو را به خاطر نعمتهاى اوليّهات سپاس مىگويم و هم مجددا از اين كه شكر نعمتهايت را به من الهام كردى سپاسگزار باشم و همين سپاس از نعمتهايت احسان بزرگى است كه خود باعث سپاس است .
خداوندا بر محمد و آلش درود فرست و روزى مرا از راه آسان مقرر فرما و مرا به آنچه مقدر فرمودهاى قانع و راضى كن و به من توفيق ده تا به اندازهاى كه مقدر كردهاى راضى باشم خداوندا هر چه از جسم من به مرور زمان كاسته مىشود و از عمرم مىگذرد ، موفق كن تا در طاعت و عبادت تو صرف كنم ، زيرا كه تو بهترين روزىدهندگانى . . . »
( 1 ) اين بخش از دعاى امام عليه السلام مشتمل بر محكمترين دلايل وجود آفريدگار بزرگ است كه انسان را از آب پست و بىمقدار آفريده و در رحم تنگ قرار داده و سپس [ آن نطفه ] شروع به دگرگونى و تكامل از حالى به حالى تا به كمال مطلوب رسانده است كه اين خود از بزرگترين مخلوقات خداست ؛ به دليل آن كه داراى تجهيزات عجيبى همچون سيستمهاى فكرى ، بينايى ، شنوايى و ديگر
حياة الإمام زين العابدين ( ع ) ( تحليلى از زندگانى امام سجاد ع ) ( فارسي ) — صفحة 299
مساهمون: الشيخ باقر شريف القرشي
ص٢٩٩