پسرانش را به اين عمل سفارش مىكرد و مىفرمود :
« پسران من ! البته اين عمل بر شما واجب نيست اما من دوست دارم كه هر كدام از شما كه به كار نيكى عادت كرديد ، آن را ادامه دهيد . » « 1 »
( 1 )
سجدههاى زياد
براستى كه نزديكترين حالات بنده به پروردگارش - بطورى كه در حديث آمده - حالت سجدههاى اوست امام زين العابدين عليه السلام از باب خضوع و كوچكى در پيشگاه خدا سجدههاى فراوانى داشت و خدا را زياد سجده مىكرد . راويان نقل كردهاند : روزى امام عليه السلام از شهر بيرون شد و به صحرا رفت ، يكى از غلامان پشت سر آن حضرت بود ، ديد آن حضرت روى سنگ سخت و مضرّسى به سجده رفت . غلام مىگويد : شمردم ، هزار مرتبه گفت : « لا إله إلّا اللّه حقّا حقّا لا إله الّا اللّه تعبّدا و رقّا ، لا إله الّا اللّه إيمانا و صدقا » « 2 » و سجدهء شكر به جا مىآورد و صد بار مىگفت : « الحمد للّه شكرا » و پس از آن مىگفت :
« يا ذا لمنّ الّذى لا ينقطع ابدا و لا يحصيه غيره عددا و يا ذا المعروف الّذى لا ينفذ ابدا ، يا كريم ، يا كريم . . . » و پس از آن همچنان ( در حال سجده ) گريه مىكرد . « 3 »
هامش
( 1 ) صفة الصّفوه : 2 / 53 .
( 2 ) وسائل الشّيعه : 4 / 981 . يعنى خدايى جز تو نيست در حالى كه تو حقّى ، خدايى جز تو نيست از روى بندگى و رقيّت و خدايى جز تو نيست ، از روى ايمان و صداقت .
( 3 ) وسائل الشّيعه : 4 / 1079 ، يعنى : اى صاحب احسان كه هرگز احسانت قطع نگردد و جز تو كسى شمار نعمتهايت را نداند ، واى نيكوكارى كه نيكوكاريت هرگز پايان نيابد ، اى بخشنده ! اى بخشنده . . .