سپس رو به آن دلاور مردان از اهل بيت و اصحابش كرد و فرمود :
« مردمان بندگان دنيايند و دين لقلقهء زبان ايشان است و آن را بر محور زندگانى دنياى خود مىگردانند و بهنگام آزمايش و گرفتارى دينداران اندكند . . . » « 1 »
اين سخنان تابناك بيانگر حقيقت و واقعيت عملى از زندگى مردم در مراحل مختلف تاريخ است كه ايشان در هر زمان و در هر جا بردهء دنيايند و در دلهاى مردم از ديانت خبرى نيست و هنگامى كه مصائب و گرفتاريها رو مىآورد آنها از دين رو گردانده و فاصله مىگيرند و براستى كه بازيچهاى است بر سر زبانهاى مردم .
( 1 ) آنگاه امام عليه السلام رو به ياران خود كرد و فرمود :
« اما بعد ، پيشامدها را مشاهده مىكنيد ، دنيا دگرگون شده و به زشتى گراييده است ، و خوبيهاى دنيا پشت كرده و از زندگى دنيا بجز اندكى چون باقيمانده ظرف و زندگى پستى همچون چراگاه ناهنجار ، نمانده است ، مگر نمىبينيد كه به حق رفتار نمىكنند و از باطل جلوگيرى نمىشود ، جا دارد كه شخص مؤمن در اين روزگار ملاقات با خدا را بر اين زندگى ترجيح دهد ، براستى كه من مرگ را جز خوشبختى و زندگى با ستمگران را جز ننگ و عار نمىبينم . . . » « 2 »
امام عليه السلام در اين بخش از سخنانش پرده از روى بلايا و مصائب وارده ، برداشته و مىفرمايد كه منطق دنيا با ايشان دگرگون شده است و دست تقدير انواع حوادث سهمگين را متوجه ايشان كرده است اما نوادهء پيامبر بزرگ اسلام ( ص ) به آن اعتنا و توجهى ندارد زيرا كه او راه خود را آگاهانه انتخاب
هامش
( 1 ) حياة الامام الحسين : 3 / 97 .
( 2 ) معجم طبرانى ، تاريخ ابن عساكر : 13 / 74 .