مكن و تمام گناهانى را كه تو مىدانى بيامرز ، اگر تو مرا عذاب كنى به آن جهت است كه من شايستهء عذابم و بر خود ستم كردهام و به راه خطا و قصور رفته و گنهكارم ولى اگر از راه لطف مرا ببخشى كه تو بخشندهترين بخشندگانى . » « 1 »
امام عليه السلام اين دعاى شريف را با نهايت درماندگى و زارى و افتادگى در پيشگاه خداوند بزرگ عرضه مىكند ، در حالى كه از روى ايمان و معرفت و اخلاص او را مىستايد و به ناتوانى خود از اداى شكر نعمتهايى كه به او ارزانى داشته و الطاف فراوانى كه به او فرموده ، اعتراف مىكند و پس از آن با حالت پناهندگى و تمسك به درگاهش از او آمرزش و بخشش مىطلبد . و امام عليه السلام آن چنان خوف و ترس از عذاب خدا را اظهار كرده است كه اعماق جانها و بند بند دلها را مىلرزاند .
( 1 )
5 - اظهار ذلّت در پيشگاه خدا
امام سجاد عليه السلام در محبّت خدا غرق بود و حد اعلاى اخلاص را داشت ، در پيشگاه خداوند مىناليد و در برابر عظمت او اظهار ذلّت مىكرد كه از جمله مظاهر ابراز ذلّتش در درگاه خدا اين دعاى شريف است :
« ربّ افحمتني ذنوبي ، و انقطعت مقالتي ، فلا حجّة لي ، فانا الأسير ببليّتي ، المرتهن بعملي ، المتردّد في خطيئتي ، المتحيّر عن قصدي ، المنقطع بي ، قد اوقفت نفسي موقف الأذلّاء المذنبين ، موقف الأشقياء المتجرّين عليك ، المستخفّين بوعدك ، سبحانك ايّ جرأة اجترات عليك ، و ايّ تغرير غرّرت بنفسي ؟ ! مولاي ارحم
هامش
( 1 ) صحيفهء سجاديه : دعاى پنجاهم .