پارسايى على بن حسين عليهما السلام معنوى و عقلى و باطنى بوده است و اين نوع زهد ، بهتر و بالاتر از آن زهدى است كه تنها به گرسنگى و لباس پشمينه پوشيدن مربوط مىشود ، زيرا كه نوع اوّل برخاسته از عقل و ادراك بوده و بر اساس فطرت عميق زندگى استوار است در صورتى كه لباس ( ممكن است ) نوعى تظاهر باشد . » « 1 »
( 1 ) براستى سيرهء ائمه اهل بيت عليهم السلام در رد روش صوفيان بسيار روشن و واضح است . مورّخان مىگويند : امام رضا عليه السلام وقتى كه مقام ولايتعهدى را قبول فرمود و مردم با وى به اين عنوان بيعت كردند يكى از صوفيان عرض كرد :
امامت نياز به خوردن نان سبوس نگرفته و پوشيدن لباس خشن دارد . امام عليه السلام كه به بالشى تكيه داده بود با شنيدن اين سخن راست نشست و به اين سخن ناروا چنين پاسخ داد :
« يوسف بن يعقوب ، پيامبر بود و لباسهاى فاخر با كمربند زرين و پارچههاى مصرى زربفت به تن مىكرد ، جز اين نيست كه خداوند از امام و رهبر ، عدالت و انصاف مىخواهد ، خداوند هيچ لباس و غذايى را بر او حرام نكرده است . » پس اين آيه مباركه را تلاوت فرمود :
قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبادِهِ
« 2 » يعنى : بگو اى پيامبر ! چه كسى زينتهاى خدا را كه براى بندگانش آفريده ، حرام كرده است ؟ ! . . . » « 3 »
براستى كه اين خلق و خوى و الا هرگز و به هيچ صورت با تصوّفى كه با طبيعت اسلام ناسازگار است ، تطبيق نمىكند .
هامش
( 1 ) عيون اخبار الرّضا .
( 2 ) اعراف / 32 .
( 3 ) عيون اخبار الرّضا .