گروهى از مردم عراق به حضور امام زين العابدين عليه السلام شرفياب شدند ، امام ، رو به ايشان كرد و فرمود :
« اى مردم عراق ما را به محبتى كه زيبندهء اسلام است دوست بداريد و چون دوست داشتن بتها دوست مداريد ، چنان نباشيد كه محبت شما نسبت به ما باعث ننگ ما باشد ! . » « 1 »
بديهى است كه اين روايت را ساختهاند تا مقام شيعه را پايين بياورند و بگويند كه شيعه در محبّت و دوستى اهل بيت عليهم السلام غلو مىكند و آنان را تا مقام خداى بزرگ مىرساند ، اين تهمتى است ناروا كه هيچ سند درستى ندارد .
همانا محبّت شيعه نسبت به ائمهء طاهرين عليهم السلام بر اساس انديشه و آگاهى و مستند به قرآن و سنّت متواتره است و هيچ گونه شائبهء غلو وجود ندارد . مهمترين ويژگى دوستى شيعيان نسبت به ائمهء اهل بيت ( ع ) آن است كه احكام دينى خود را از ايشان مىگيرند و به آنچه از ايشان رسيده است در دوران زندگى خود پاىبند مىباشند و ترديدى نيست كه پيروى از فقه اهل بيت ( ع ) و استناد به آن در مقام عمل ، ما را نسبت به واقعيّت كفايت مىكند ، آيا اين مطلب ، غلو و باعث انحراف از ديانت است ؟
همين روايت به صورت ديگرى كه در آن كنايه زدن به شيعه هم نيست ، نقل شده ، يحيى بن سعيد مىگويد : نزد على بن حسين عليهما السلام بودم ، گروهى از مردم كوفه آمدند ، امام على بن حسين ( ع ) به ايشان فرمود :
« اى مردم عراق ! ما را به محبت اسلامى دوست بداريد ، زيرا كه من از پدر بزرگوارم شنيدم كه مىفرمود : رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - فرموده است اى مردم ! مرا بالاتر از حدّ خودم نبريد ، كه خداى عزّ و جلّ مرا بندهء خود قرار داده ، پيش از آن كه پيامبر خود سازد . » « 2 »
هامش
( 1 ) تاريخ دمشق : 36 / 157 .
( 2 ) الذّرية الطّاهرة : ص 29 خطى موجود در كتابخانهء امام امير المؤمنين به شمارهء : 44 .