عتات « 1 » و عتاب را « 2 » بر عتاب « 3 » سدره « 4 » جناب قاآنى كه معفر « 5 » جباه « 6 » و ملثم . « 7 » شفاه « 8 » و مرغم « 9 » أنوف « 10 » و مكحل « 11 » عيون « 12 » و مترب « 13 » خدود « 14 » و مقبل « 15 » مقبل « 16 » و مدبر « 17 » جهانست ، به اداى
« يا أَيُّهَا الْعَزِيزُ مَسَّنا وَ أَهْلَنَا الضُّرُّ »
« 18 » جبين نياز سودند ، و به دامان امان ، چنگ استذراء « 19 » زده بتكرار
« أَ تُهْلِكُنا بِما فَعَلَ السُّفَهاءُ مِنَّا »
« 20 » به مؤدّاى « 21 »
« إِنَّا كُنَّا عَنْ هذا غافِلِينَ »
« 22 » زبان ضراعت « 23 » فرسودند . چون إلحاف « 24 » و الحاح ايشان از حدّ اعتدال اعتدا « 25 » يافت ، تير مراد آن جمع پريشان بر نشان آمده بر ايشان زياده قهر و بطش روا نداشتند ، و به اشارت :
هامش
( 1 ) - عتاة ، ج عاتى تجاوزكننده . متجاوز .
( 2 ) - را - براى ، به علت .
( 3 ) - در حواشى ج عتبه ، ولى درست نيست صحيح آن اعتاب يا عتبات .
( 4 ) - چنين است در نسخ .
ظاهرا سده ، ساحت خانه .
( 5 ) - جاى به خاك ماليدن .
( 6 ) - ج جبهه ، پيشانى .
( 7 ) - بوسهگاه .
( 8 ) - ج شفه ، لب .
( 9 ) - جاى به خاك ماليدن .
( 10 ) - ج انف ، بينى .
( 11 ) - سرمهگاه .
( 12 ) - ج عين ، چشم .
( 13 ) - جاى بر خاك نهادن .
( 14 ) - ج خد ، رخسار .
( 15 ) - بوسهگاه .
( 16 ) - آينده .
( 17 ) - رونده .
( 18 ) - اى عزيز ! رسيد ما را و كسان ما را آزار . ( از آيهء 88 سورهء يوسف ) .
( 19 ) - پناه گرفتن به چيزى . ( ر ب ) .
( 20 ) - آيا هلاك مىكنى ما را بدانچه كردند بىخردان از ما ( از آيهء 154 سورهء اعراف ) .
( 21 ) - بمضمون .
( 22 ) - همانا بوديم از اين بىخبران ( از آيهء 171 سورهء اعراف )
( 23 ) - زارى . ( ر ب ) .
( 24 ) - ستيهيدن .
اصرار .
( 25 ) - تجاوز .