سرهنگ هم ميگويند . بعضى اين كلمه را هندى مىدانند « 1 » كه مستعمل فارسيان است . زيرا كوت در هندى بمعنى قلعه است .
( از برهان قاطع ) .
[ ص 244 ]
( 976 )
ص 244 ، سطر 6 : آغداش « 2 »
[ عا ق د ا ش ] ( اسم خاص ) . نام ناحيتى است بشمال ارس و بر سر راه ارس به گوگچه .
به « تعليقهء مينورسكى بر تذكرة الملوك » و جلد نهم « روضة الصفا » ذيل « ذكر تسخير شيروانات » رجوع شود .
( 977 )
ص 244 ، سطر 19 : خسار
[ خ سا ر ] ( مصدر ) . خسران ، زيان كردن در تجارت ، مغبون شدن .
( از ناظم الاطباء ) .
( 978 )
ص 244 ، سطر 21 : زمهرير
[ ز م ه ر ى ر ] ( اسم خاص ) . آن جاى بسيار سرد كه نزديك بانتهاى كره هواست .
( از ناظم الاطباء ) .
[ ص 245 ]
( 979 )
ص 245 ، سطر 14 : ديزك
[ د ى ز ك ] ( اسم خاص ) . اين نام در فرهنگ جغرافيايى ايران دزك [ د ز ك ] آمده به مشخصات زير :
دهى است از دهستان بخش سرباز « 3 » شهرستان ايرانشهر واقع در 6 كيلومترى خاور سرباز - كنار راه مالرو سرباز بزابلى . اين ناحيه كوهستانى است . « 4 »
هامش
( 1 ) - در حاشيهء برهان قاطع اين كلمه « كتوال » ضبط و اصل آن هندى گمان رفته است . بحدس حاشيه نويس برهان قاطع اين كلمه ممكن است از طريق محمود بايران آمده باشد .
( 2 ) - اين كلمه اگر تركى باشد بمعنى « سنگ سپيد » است و معمولا « آق » تركى با قاف مىآيد نه با غين - چنان كه روضة الصفا ازين ضبط تبعيت كرده - ولى چون تاريخ داغستان آن را « آغطاش » آورده و در تعليقهء مينورسكى و نسخ خطى جهانگشا با غين آمده لذا رعايت متن خطى جهانگشا شد .
( 3 ) - در سفرنامهء بلوچستان ( نسخهء خطى كتابخانهء ملى بشمارهء 430 ) محل فوق يعنى دزك بكسر دال و فتح زاء آمده كه در اطراف فهرج و در دو سه منزلى آن قرار دارد .
( 4 ) - امروز قلعهء دزك به قلعهء داور پناه تغيير نام يافته است .
( از سرگذشت بلوچستان سپهبد جهانبانى )