درس چهاردهم : جنگهاى موته و تبوك
رسول خدا ( ص ) در دوران زندگانى خود ، دو جنگ را عليه امپراتورى روم تدارك ديد : جنگ موته و جنگ تبوك . اولى قبل از فتح مكه بود و به فرماندهى چند تن از سرداران اسلام هدايت شد و دومى بعد از فتح مكه اتفاق افتاد و فرماندهى آن را شخص پيامبر ( ص ) بر عهده داشت .
امپراتورى روم ، واقع در شمال جزيرة العرب ، قلمرويى گسترده داشت و از جمله سوريه و فلسطين را شامل مىشد . در مرز جنوبى اين كشور يعنى در مرز شمال شبه جزيره ، دولت « غسانى » از جانب امپراتور روم حكومت مىكرد . اين دولت مانند سپر محافظى بود كه امپراتورى روم را در مقابل تهاجم ساكنان شبه جزيره محافظت مىكرد .
جنگهاى موته و تبوك از دو جنبه داراى اهميت بود : اوّل آنكه اين جنگها عليه يك امپراتورى بسيار قدرتمند صورت گرفت و دوّم آنكه مسلمانان براى رسيدن به قلمرو امپراتورى روم از يك صحراى وحشتناك و پر خطر عبور كردند . بنابراين ، ارزش نظامى اين دو جنگ تنها به رويارويى با دشمن و پيروزى بر او نبود ، بلكه نفس اقدام به اين كار نشانگر اعتماد به نفس و اعتقاد راسخ مسلمانان به پيشبرد هدفهاى دينى بود . اين دو عمليات به خوبى مىنماياند كه چگونه مسلمانان در اجراى فرمانهاى رسول خدا ( ص ) در مقام فرماندهى كل قوا ايثارگرانه مىكوشيدند .
جنگ موته
آغازگر اين جنگ حكومت اسلامى نبود ، بلكه پيش از آن عربهاى ساكن مرزهاى شام