و ابو على همچنان به شعار دعوت نوح تظاهر مىنمود ، و در ولايات خويش خطبه و سكه به نام او مىكرد ، و جمعى از معارف ماوراء النّهر از تطاول تمادى ايّام آل سامان ملالت نمودند ، و به تعصّب و هوادارى بغراخان برخاستند ، و در تصويب راى [ 13 ] و تشحيذ عزم سعى مىكردند ، تا او بتدريج حواشى آن مملكت باز مىبريد ، و بر اسرار كار وقوف مىيافت ، تا به اسپيجاب رسيد ؛ و نوح [ بن منصور ] [ اينانج ] « 1 » حاجب را با وجوه قوّاد و عيون انجاد به مقابلهء او فرستاد ، و ميان ايشان كوششى سخت رفت ، چنان كه روز روشن از تراكم قتام و تلاطم ظلام تارى شد ، و صحراى معركه وحوش و طيور را بساطى شد پرفايده ، و سماطى شد پرمايده ، و [ اينانج حاجب كه ] « 2 » عماد ملك و عمدهء دولت بود « 3 » ، با جمعى اكابر و رؤوس عساكر گرفتار شد ، و طمع خان در ملك خراسان و آل سامان به استحكام پيوست ، و حرص او [ بر تنجّز آن ] اطماع و تورّد آن بقاع پرانتفاع زيادت شد ، و السّلام .
هامش
( 1 ) . در متن ما چنين بوده است : « و نوح آنچه حاجب را با وجوه . . . . » ، و پيداست نادرست است ، « اينانج » را از ترجمهء تاريخ يمينى گرفتم : ص 93 ، س 1 .
( 2 ) . اين مورد هم در متن ما « آنچه عماد ملك . . . » آمده و نادرست است . ص 93 ، س 4
( 3 ) . در متن ما : بودند ؟