نبات آن خار بودى ؛
و در ساعت هشتم از روز آدينه آدم را از بهشت بيرون كرد هم در آن روز كه او را بيافريد ، و نعيم و لذّت بهشت و مجاورت آن بر او حرام گردانيد الّا در آخرت كه او را و متّقيان اولاد او را در آنجا مقام باشد .
پس مدّت مقام آدم « 1 » در بهشت شش ساعت بود ، و آدم منتهاى آفرينش و خاتم جمله مخلوقات آمد ، و همه مخلوقات به شش روز بر او متقدّم بودند ؛ و در روز شنبه « 2 » جهت فراغ از آفرينش سكون و راحت نهاد ، بدين سبب مزّيت او بر ساير ايّام ظاهر شد .
تاريخ از آدم تا نوح « 3 » يك هزار و پنجاه و شش سال است ، و اشخاصى كه اين مدّت بر ايشان موزّع است ده عدداند ، نوح النّبى عليه السّلام دهم ايشان ، و از نوح تا ابراهيم « 4 » هشتصد و نود و دو سال است موزّع بر ده شخص كه ابراهيم دهم ايشان است ، و از ابراهيم تا موسى « 5 » عليهما السّلام چهار صد و بيست سال موزع بر شش كس كه موسى هفتم ايشان است .
پس مجموع اين سالها كه عبارت است از دو هزار و چهار صد و شصت و هشت « 6 » سال موزّع بر بيست و شش نفر از آدم تا وفات موسى ، و اين مدّت بنزديك نيمه است از عمر عالم باندكى ؛ پس اگر در وضع تاريخ بر ذكر اعمار اين جماعت اقتصار افتد تاريخ از معانى عارى ماند و از مبانى خالى ، چون خانه از اوانى ؛ و اگر در ذكر حكايات و روايات و اخبار و آثار و وقايع و احاديث ايشان استقصا رود مطوّل گردد و مقصود به حصول نينجامد و جز كلال و ملال فايده ندهد .
هامش
( 6 ) . در متن 2468 سال آمده است و در ترجمهء آلمانى بدون ارجاع و توضيحى 2368 ، و البته جمع اعداد ياد شده برابر با 2368 است ، و نادرستى در جمع متن ما است ؛ در ترجمهء عربى آمده : الفى سنة و اربعمائه و ثمان و ثمانين سنة ؛ و آن نادرست است .
( 1 ) .Adam( 2 ) .Sabbat( 3 ) .Nuh( 4 ) .Ibrahim( 5 ) .Musa