تا ، سل : بوقت نزول و ركوب بوق تركى بزند ؛ تو : بزند ( حرف اوّل بىنقطه ) ؛ تا :
« بزند » بتصريح . س 18 و 19 : سل : و سراپرده ندارد و در وقت برنشستن و فرود آمدن ؛ تا : سرخ بدارد . س 19 و 20 : سل : در ركاب سلطان سنجر ، « پياده برود » ندارد .
س 19 تا 22 : سل : در ركاب سلطان سنجر محمود را نيابت سلطنت عراق بداد ، قريب دو سطر افتادگى دارد . س 22 و 23 : سل : كسوت خاص و قبا درو پوشانيده اسب نوبت با ساخت لعل و جواهر و فيل با مهد ؛ تا : با مهد به دو داد . س 24 : تا :
بشرانك ( ؟ )
ص 58 :
س 2 : تا ، سل : عراق و آذربايجان . س 2 و 3 : تا : ديوان بلاد عراق منقطع نباشند .
س 3 و 4 : سل : . . . خوى خاصهء خود گرفته بود . س 5 : تو ، تا ، سل : از حد بلاد كاشغر .
س 6 : سل : طايف و مكران و اران و آذربايجان ، « عمّان » ساقط است ؛ تا : آذربايجان .
س 6 : ا ، تو ، تا ، سل : [ حدّ ] ندارد . س 8 و 9 : سل : پادشاه مباركسايه . . . خداىترس بود ، « خجستهلقا » ندارد . س 9 : تا : مفضل جهانيان بود ؛ سل : « مقصد جهانيان بود » ندارد . س 10 : تا : فرهنگ و هنر بود و . س 11 تا 13 : تو ، تا ، سل : عبارت : « با ايشان خلوتها . . . پوست بره داشتى » ندارد . س 18 ، تا : « احجاف » ندارد . س 20 : سل : ترعوش ( ؟ ) را با سوارى . س 21 : سل : بفرستاد در شكارگاه او .
ص 59 :
س 3 : سل : خيل غرال كه بارها . س 3 و 4 : سل : بارها منكوب شدهاند ، « و منهوب » ندارد . س 7 : تو : . . . ترى الموت شافيا ، ا : . . . الموت شافا . س 11 : سل : كه دهانش كج شده بود . س 13 : تا : امير قماج و فرلحه و على چترى . س 14 : تا : « لشكر » ندارد . س 18 : سل : قبول كردند ( ؟ ) س 19 : سل : بنزد گور خان رفتند . س 19 و 20 :
تا ، سل : ملك خراسان مسّن ( ؟ ) است . س 20 : ا : كودكان و غلامان ظلم ( ؟ ) مىكنند .
س 20 و 21 : سل : حكم مىكنند كوزخان لشكر . س 21 : سل : سلطان كشد با سلطان هفتاد هزار مرد . س 22 : سل : همچنان بر سر ضلالت و ناهموارى « غلواء بغى » ندارد .