كردن افراد براى آينده و دوران بزرگسالى مىدانستند ناظر بر همين معنا باشد ، بدين معنا كه متربى ، از سوى مربيان به گونهاى هدايت شود تا بتواند آينده خود را تأمين نمايد .
ثانياً ، در اسلام ، ثروت وسيله است نه هدف . لذا اگر متربى از نظر روحى قانع باشد ، كثرت ثروت باعث تغيير حالات روحى او نمىشود ، چنانكه در سليمان ( ع ) چنين بود .
ثالثاً ، انسانهاى معمولى با توجه به تمايلاتى كه دارند نوعاً خيلى كم مىتوانند در برابر تكاثر و كثرت ثروت مقاومت نموده و خود را و روحيات معنوى خود را حفظ كنند لذا امام ( ع ) مىفرمايند : « مرا به توانگرى آزمايش و مبتلا مفرما » و اين اشاره به چنين انسانهايى مىكند .
رابعاً ، از مورد ذكر شده در بالا مىتوان استنباط كرد كه والدين و مربيان مىبايد در تربيت فرزندان روى مسئله پول توجيبى اهميت قائل شده و متربى را به گونه اى پرورش دهند كه روحيه قناعت طبع و غنا پيدا كند و اين را مىبايد از كودكى آن هم با تأمين نيازهاى زيستى و فيزيولوژيكى كودك اعمال كرد . مسلماً كودكى كه در طفوليت فرصت تأمين نيازهاى زيستى را نداشته در سنين آتى ، نسبت به مال حرص و ولع بيشترى پيدا مىكند . « نقل مىكنند كه شهيد قدوسى در اداره مدرسه حقانى درقم ، اوائل انقلاب يا قبل از آن پول شهريههاى طلاب را توى صندوقى ريخته و در جاى خاصى نصب مىكرد كه هر يك از طلاب سهم خود را شخصاً برداشت كنند اما وقتى به ايشان سفارش شد كه چنين كارى ممكن است باعث بروز
تعليم و تربيت از ديدگاه امام سجاد ( ع ) بررسى اجمالى نكات تربيتى دعاى مكارم الاخلاق ( فارسى ) — صفحة 231
مساهمون: محمد جواد لياقتدار
ص٢٣١