گردانيدن آصف الدوله بود زيرا پ 147 احمد ميرزا وليعهد اينمرد همانست كه از بدخواهان بنام آزادى شمرده مىشد كه در ماههاى نخست مشروطه ، مجلس پافشارى كرده برداشتن او را از واليگرى خراسان خواستار گرديد ، و سپس بعنوان فروش دختران قوچانى او را با ديگران ببازپرس و داورى كشيدند كه مجلس پرواى بسيارى به آن مينمود و بارها در نشست گفتگوى آن را بميان ميآورد ، تا آنجا كه چون گرايشى از فرمانفرما وزير عدليه بآصف الدوله نمودار گرديد در مجلس تقيزاده با او پرخاش كرد . چنين كسى اكنون بعنوان يك وزير قانونى بمجلس شناسانيده ميشد . از اين شگفتتر آنكه نمايندگان هيچيك زبان بايراد باز نكرد ( همانا بپاس جايگاه ناصر - الملك ) . تنها روزنامه آدميت كه ميرزا عبد المطلب يزدى مينوشت يك گفتار درازى در اينباره بچاپ رسانيد .
اين نمونه ديگرى از سستى مجلس مىباشد .
برخى نيرنگها كه شناخته گرديد
از هنگاميكه اتابك كشته گرديد چنان كه گفتيم درباريان بترس افتاده از دشمنى با مشروطه مىپرهيزند . خود محمد عليميرزا نيز همان رفتار را مينمود ، و چنان كه خواهيم ديد بمجلس نيز آمد .
ليكن در همانحال در ماه ابان برخى نيرنگها سر زد كه دانسته شد آن نمايشها جز رويهكارى نيست ، و چون ترسيكه از كشته شدن اتابك در دلهاشان پديد آمده بود كمتر گرديده باز در پى دشمنى با آزاديخواهان ميباشند . يكى از نيرنگها اين بود كه كسانى از درباريان ، از اقبال الدوله و وزير مخصوص و ناصر السلطنه ، و سعيد السلطنه و مفاخر الدوله و ديگران ، به پيروى از شيوه آزاديخواهان ، انجمنى بنام « انجمن فتوت »