ترك را از آن جا راند . سلجوق در سنّ صد سالگى زندگى را بدرود گفت .
پس از سلجوق فرزندانش در نعمت و دولت و نيرو پرورش يافته بر هر يك از بلاد عجم كه از خود ضعف و ناتوانى نشان دادند مستولى شدند ، و همواره كارشان رو به ترقّى و پيشرفت بود تا آنكه طغرلبك يعنى اوّلين پادشاه سلجوقى قسمتى از بلاد عجم را تصرف كرد ، و رفته رفته نيرومند شد . در اين وقت بساسيرى بر بغداد دست يافت و آن را غارت كرد ، و مردمش را به قتل رساند ، و خليفه قائم بامر اللّه را بيرون آورده در قلعهء حديثه زندانى كرد .
فتنهء بساسيرى فتنهاى بزرگ بود ، در آن وقت قائم بامر اللّه به سلطان طغرلبك نامه نوشته او را به بغداد فرا خواند ، تا در مقابل بساسيرى وى را يارى كند ، طغرلبك با سپاهيان خود به بغداد آمد . چون بساسيرى بر اين مطلب آگاه شد به كارش شكست وارد آمد و از بغداد بيرون رفت ، از طرفى طغرلبك به بغداد وارد شده رونق دربار خلافت را برگرداند ، سپس نام وى را به عنوان سلطنت در منابر بغداد ياد كردند ، و رسمى شدن سلطنت سلجوقيان در دربار خلافت از همين جا آغاز شد .
و اما پايان سلطنت سلجوقيان :
بايد دانست كه رفته رفته كار ايشان رو به ضعف و ناتوانى نهاد تا آنكه در دوران ناصر دولت سلجوقى بكلّى منقرّض شد . اين در سال پانصد و نود بود .
قائم در سال چهار صد و شصت و هفت درگذشت .
شرح چگونگى وزارت در زمان قائم بامر اللّه :
وزارت قائم را فخر الدّوله ابو نصر محمّد بن محمّد بن جهير به عهده داشت . فخر الدّوله از رجال خردمند و زيرك به شمار مىآمد . وى در آغاز كارش سخت تهىدست بود ، ليكن اتّفاقات همواره او را به پيشرفت مىكشاند .