را بر ضدّ مردم مدينه و غير آنان كه در قبل عثمان سهيم بودند تحريك كرد و حاضران را به خونخواهى و قيام عليه آنان فرا خواند . « 1 »
گرد آمدن مخالفان در مكه
مخالفان حكومت اميرمؤمنان عليه السلام به محض آگاهى از برافراشته شدن پرچم مخالفت توسط عايشه در مكّه ، از هر سوى اطرافش گرد آمدند .
طلحه و زبير پس از پيمان شكنى به وى پيوستند . از سوى ديگر بنى اميه كه با اميرمؤمنان عليه السلام عداوت ديرينه داشتند و در انتظار فرصت مناسبى به سر مىبردند و پس از قتل عثمان ، از مدينه به مكّه گريختع بودند ، زير پرچم عايشه قرار گرفتند . همچنين استانداران دوران عثمان كه به وسيلهء اميرمؤمنان عليه السلام عزل شده بودند با ثروتهاى كلان ، به عايشه روى آوردند ، و خلاصه تمام احزاب مخالف كه هر كدام عقدهء خاصى از امام عليه السلام به دل داشتند در مكّه اجتماع كردند و هستهء مركزى « ناكثين » را به وجود آوردند . سران مخالف ، درمنزل عايشه جلسه گرفتند و دربارهء طرح شورش گفتگو كردند .
عايشه گفت :
« اى مردم ! حادثهاى بزرگ و كارى ناپسند رخ داده است . برخيزيد و از برادران مصرى خود كمك بگيريد . مردم شام نيز به حمايت شما بر مىخيزند .
شايد خدا انتقام عثمان و مسلمانان را بگيرد . » « 2 »
طلحه و زبير نيز طى سخنرانى عايشه را تشويق به جنگ با اميرمؤمنان عليه السلام كردند و از وى خواستند از مدينه صرف نظر كند و در كنار آنان باشد .
به سوى عراق
با تلاش هستهء مركزى « ناكثين » ، لشكر مجهزّى فراهم شد ، سران سپاه در مورد اينكه عمليّات را از كجا آغاز كنند به مشورت پرداختند . و سرانجام تصميم گرفتند به سوى
هامش
( 1 ) - تاريخ طيرى ، ج 4 ، ص 448 ، كامل ابن اثير ، ج 3 ، ص 207 و انساب الاشراف بلاذرى ، ج 2 ، ص 218
( 2 ) - تاريخ طبرى ، ج 4 ، ص 452 - 450