ولى او مردم را به صبر و بردبارى و احتياط دعوت كرد و به طور مخفيانه ، از مردم براى خود بيعت مىگرفت و خود را « العائذ ببيت الله » ( / پناهنده به خانهء خدا ) لقب داد تا اين كه پس از محاصرهء مكّه و حمله ارتش يزيد به خانهء كعبه و دريافت خبر مرگ يزيد ، رسماً خود را به عنوان خليفهء مسلمانان اعلام كرد و علناً براى خويش از مردم بيعت گرفت . « 1 »
با اينكه شهادت امامحسين عليه السلام عامل اصلى اين جنبش بود ، امّا ابنزبير از اين موقعيّت پيشآمده به نفع خود استفاده كرد . بنابراين ، در واقع نمىتوان قيام ابنزبير را به قيام امامحسين عليه السلام منسوب دانست ؛ زيرا او خود را از امام عليه السلام جدا مىداشت و پيش از برپايى قيام امامحسين عليه السلام ، مانع از بهحكومترسيدن حضرت شده بود . امّا چون امام عليه السلام در نظر مردم محترم بود و امكان هر گونه رقابتى از جانب ابنزبير با حضرتش در ميان نبود ، در نتيجه ، ابنزبير مىبايست صبر مىكرد و به انتظار فراهم شدن شرايط مناسب مىنشست .
وى سخت مىكوشيد تا امام عليه السلام را هر چه زودتر به سوى كوفيان گسيل دارد ؛ زيرا حضور امام عليه السلام در خاك حجاز براى ابنزبير سنگين بود و حجاز مىخواست فقط با امام عليه السلام بيعت كند . امام نيز به اين مسأله واقف بود ، امّا ترجيح داد به عراق برود و در آنجا قيام تاريخى خود را اعلام دارد ؛ زيرا قيام آن حضرت براى نابودى ظلم و سركشى رژيم اموى و برقرارى عدالت و برپايى حكومت اسلامى بود . « 2 »
به اين دليل ، ابنزبير در حجاز ماند و شاهد رويدادها بود تا
هامش
( 1 ) - تاريخ طبرى ، ج 5 ، ص 475 ؛ كامل ابن ثير ، ج 4 ، ص 129 ؛ تاريخ يعقوبى ، ج 2 ، ص 255 .
( 2 ) - قيام توابين ، ترجمه كريم زمانى ، ص 34 - 35 .