بودند و كسى غيب نمىدانست و پايان كار را پيشبينى نمىكرد كه حسين كشته خواهد شد ، لكن حسين مرگ با عزّت را بر زندگى در مذلّت ترجيح داد . خداوند حسين را رحمت كند و قاتلان او را به جزاى اعمال ننگينشان برساند و خوار و زبون كند . به خدا سوگند ، كار مردم كوفه جاى عبرت و درس دارد . آنها نبايد به چنين كارى دست مىزدند . ولى چه مىشود كرد آنچه مقدّر است ، همان خواهد شد و آنچه را خداوند اراده كند ، گريزى از آن نيست .
وى سپس فرياد زد :
آيا پس از قتل حسين ، مىتوان به بنىاميّه اعتماد كرد ؟ ياقول آنان را باور و يا عهد آنان را تصديق و قبول نمود ؟ نه ، هرگز ما آنها را شايسته نمىبينيم .
به خدا سوگند ، آنان كسى را كشتند كه شب را به عبادت و نماز و قيام زنده مىداشت و روز را با روزه به پايان مىبرد . حسين عليه السلام در مسألهء خلافت و حكومت ، از بنىاميّه احق و اولى بود و در ديندارى افضل از ديگران . او قرآن را با گمراهى و تباهى معاوضه نمىكرد و خوف خدا را به غفلت و روزه را به شراب و مىگسارى و شركت در حلقهء ذكر و ياد خدا را به شكار و پرورش سگهاى شكارى تبديل نمىنمود . بدانيد كه آنان در اين جنايت و كشتن حسين ، دچار رنج و عذابى سخت خواهند شد . « 1 »
مردم پس از سخنان ابنزبير ، دور او را گرفتند و گفتند : آمادهء بيعت باش و اعلام خلافت كن كه مدّعى ديگرى در اين كار نخواهى داشت .
هامش
( 1 ) - تاريخ طبرى ، ج 5 ، ص 474 - 475 .