از اين برايم بگو ! گفتم :
يا مريم قومى و اندبى مولاك * و على الحسين فاسعدى ببكاك
يعنى اى مريم ! سر از قبر برآور و براى مولاى خودت ( امام حسين عليه السّلام ) گريه و زارى كن و حسين را بوسيلهء گريهء خويش يارى نما ! راوى گويد : امام جعفر صادق عليه السّلام به من فرمود : اى ابو هارون ! هر كسى براى امام حسين شعر بگويد و تعداد ده نفر را گريان كند جزاى او بهشت خواهد بود . سپس آن حضرت همچنان از تعداد نفرات كم كرد تا به يكنفر رسيد و فرمود :
كسى كه در عزاى حسين شعر بگويد و يك نفر را گريان نمايد جزايش بهشت است .
پس از آن فرمود : هر كسى امام حسين را بخاطر بياورد و گريان شود بهشت جزاى او مىباشد .
نيز از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : هر عمل خيرى كه مخفيانه انجام گيرد ثواب دارد ، غير از گريه كردن براى ما ( كه اگر علنا و آشكار باشد ريا نخواهد بود و ثواب خواهد داشت ) 27 - در كتاب خصال در خصالهاى چهارصدگانه از حضرت على بن ابى طالب عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود : خداى عليم متوجه زمين شد و ما را انتخاب نمود و شيعيانى براى ما برگزيد كه ما را يارى ميكنند . براى فرح ما فرحمند و براى حزن ما محزون ميگردند . جان و مال خود را در راه ما مىبخشند .
ايشانند كه از ما ميباشند و بسوى ما باز خواهند گشت .
28 - صدوق در كتاب امالى روايت مىكند كه حضرت امير برسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم گفت : يا رسول اللَّه ! آيا تو عقيل را دوست ميدارى ؟ فرمود : آرى به خدا ، من عقيل را از دو جهت دوست ميدارم : يكى براى خود عقيل و ديگرى براى اينكه ابو طالب او را دوست دارد . پسر اين عقيل ( يعنى حضرت مسلم ) در راه محبت پسر تو ( يعنى امام حسين ) كشته خواهد شد و چشمهاى مؤمنين برايش اشكبار خواهند شد و ملائكهء مقربون به او صلوات ميفرستند سپس پيغمبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله بقدرى گريست