چرا تاريخ را بررسى مىكنيم ؟
فهم تاريخ شرط پى بردن به شريعت است . چرا ؟
زيرا ما - مسلمانان - به تاريخ مرتبط هستيم و بر احكام شرعى تكيه داريم ، احكامى كه هزار و چند صد سال پيش نازل شده و تدوين يافته است ، لذا چارهاى جز جستجوى اين احكام كه در بطن كتابها نهفته است ، نداريم . زمانى كه قصد انجام اين وظيفه را داريم به رواياتى برمىخوريم كه با هم اختلاف بسيار دارند و به همين دليل بايد شرايط دقيق تاريخى را كه به صدور اين احكام انجاميده است ، دريابيم .
بدون شناخت اين شرايط متغيّر ، امكان ندارد به چگونگى اختلاف احكام و رهنمودهاى امامان معصوم ( ع ) پى ببريم ، بايد اين نكته را در نظر داشت كه در حقيقت تمامى ائمّه ( ع ) بر سخنى واحد و روشى متحد كه همان راه جدّشان محمّد ص مىباشد ، بودهاند . يك نگاه سطحى تاريخى ، مسائل زير را آشكار مىسازد .
چرا روش ائمّه با يكديگر اختلاف دارد ؟
هر امامى در زمان حيات خويش از روش خاصّى برخوردار بوده است . مثلا امام حسين ( ع ) انقلابى بوده است و امام حسين ( ع ) صلحجو امام زين العابدين خط دعا را تعقيب كرد و امام محمّد باقر به علم و فقه و معارف توحيدى پرداخت و امام صادق و امام موسى بن جعفر ( ع ) راه انقلاب را پيش گرفتند و ساير ائمه نيز به همين ترتيب .