مقداد
مقداد در دوران پيامبر ( ص )
خاندان مقداد
سيره نويسان و مورخان تا جد بيستم مقداد را نام برده و او را از تيره بَهْراء و از قبيلهء قضاعه « 1 » به شمار آوردهاند و برخى با نسبت بهراوى از او ياد كردهاند ، زيرا كه جد هفدهم او بهراء نام داشته است و چون در قبيلهء بهراء در درگيرى شخصى با مقداد خونى ريخته شد ، از آنان فرار كرد و به قبيلهء كِنده « 2 » پيوست و با آنان هم پيمان شد . از اين رو ، گاهى او را كِندى مىخوانند .
در قبيلهء كنده نيز خونى ريخته شد و مقداد ناگزير به مكه گريخت و در آنجا با اسْوَدِ بن عَبْد يَغُوثِ زُهْرى همپيمان شد و اسود نسبت به مقداد سمت پدرى پيدا كرد . از اين رو ، مقداد را مقداد بن اسود و مقداد زُهْرى نيز گفتهاند ، اما هنگامى كه آيهء ادْعوهم لِآبائِهِمْ نازل شد ، « 3 » او را مقداد بن عمرو خواندند . « 4 »
هامش
( 1 ) . قضاعه جد بيستم و بهراء جدّ هفدهم او بوده است .
( 2 ) . كِنده : نام پدر دودمانى از يمن است كه وى را كنده بن ثور مىخواندند . اينكه يكى از درهاى مسجد كوفهباب الكنده نام دارد ، گويا از اين رو است كه طوايفى از دودمان كنده در آن حدود ساكن شده بودند ( مجمع البحرين ) .
( 3 ) . احزاب ( 33 ) ، آيهء 5 .
( 4 ) . اسد الغابه ، ج 4 ، ص 409 .