از آنجايى كه كوشش شده است تا مشابه اين فضيلت براى ابوبكر هم درست شود ، « 1 » در سمت غربى مسجد ، در نزديكى باب السلام ، جايى كه ابوبكر خانه داشته ، تابلويى روى ديوار غربى مسجد نصب شده كه محل خوخه او را نشان مىدهد . گفتنى است كه مسجد در آن سمت ، چند ده متر توسعه يافته است .
گفتنى است كه باب السلام و باب النساء در ابتداى بخش افزودهء مسجد ، توسط خليفهء دوّم بوده و در اين دوره تأسيس شده است .
در بناى جديد ، درهاى تازهاى ساخته شده است كه جمعاً شامل هفت در بزرگ مىباشد . مجموع درها كه با رقم و عدد مشخص شده به 41 عدد رسيده است . باب رقم 1 باب السلام و باب رقم 41 باب البقيع مىباشد .
منارههاى مسجد
بناى نخستينِ مسجد و توسعههاى بعدى آن ، تا زمان وليد بن عبدالملك ، هيچگونه منارهاى را نشان نمىدهد . در آن زمان مؤذّن تنها بر بام مرتفعى قرار مىگرفت و نداى اذان سر مىداد . به دستور وليد ، چهار مناره بر چهار گوشهء مسجدالنبى ساخته شد . اين منارهها در گذر زمان جاى خود را به منارههاى بزرگتر و مستحكمترى داد . منارههاى جديدى به دست سلطان قايتباى ساخته شد كه در توسعهء جديد برخى از آنها از ميان رفت و برخى باقى ماند . بعدها منارههاى جديدى براى مسجد ساخته شد .
چهار منارهء اصلى مسجد عبارتند از : « منارهء سليمانيه » و « منارهء مجيديه » كه در دو سوى ضلع شمالى قرار گرفته و هر دوى اين منارهها در دورهء سعودى از بين رفته و بجاى آن ، منارههاى جديدى ساخته شده است . سوّمين مناره در ضلع جنوب شرقى ، در كنار قبهء خضرا است كه به منارهء رئيسيه شهرت دارد . اين مناره در سال 886 ، 888 ، و 892 سه بار توسط قايبتاى تعمير شده كه تاكنون نيز به همان صورت باقى مانده و ارتفاع آن
هامش
( 1 ) نك : شرح نهج البلاغهء ابن ابىالحديد ، ج 11 ، ص 49