الكافي ( گزيده كافى ) ( فارسى ) — صفحة 233
باب العفو عن الحدود ( 4136 ) 1 - عدّة من أصحابنا ، عن أحمد بن محمّد بن خالد ، عن عثمان ابن عيسى ، عن سماعة بن مهران ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام قال : من أخذ سارقا فعفا عنه فذاك له . فإن رفع إلى الإمام قطعه . فإن قال الّذي سرق منه : أنا أهب له . لم يدعه الإمام حتّى يقطعه إذا رفع إليه و إنّما الهبة قبل أن يرفع إلى الإمام . و ذلك قول اللّه عزّ و جلّ : « وَ الْحافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ » [ براءة : 112 ] فإذا انتهى الحدّ إلى الإمام فليس لأحد أن يتركه . ( 4137 ) 5 - محمّد بن يحيى ، عن أحمد بن محمّد ، عن ابن محبوب ، عن العلاء ، عن محمّد بن مسلم ، عن أبي جعفر عليه السّلام قال : قلت له : رجل جنى گذشت از حقوق شخصى * ( 4136 ) * 1 - ابو عبد الله صادق - صلوات الله و سلامه عليه - گفت : هر كس سارقى را توقيف كند ، حق دارد كه از حق خود بگذرد و او را عفو كند ؛ اما اگر او را به محضر امام مسلمين جلب كند ، بر امام مسلمين فرض است كه دست راست او را ببرد ؛ اگر بعد از جلب كردن بگويد « من مال خود را به او بخشيدم » ، امام مسلمين حق ندارد سارق را آزاد كند ، مگر بعد از آنكه دست او را بريده باشد ؛ بخشش و عفو در صورتى اثر دارد كه صاحب مال شكايت نكرده باشد ؛ و اين است فرمان خداى - عز و جل - كه مىگويد : « آنان كه حدود الهى را پاسبانى مىكنند . » بعد از آنكه حد الهى را به امام مسلمين عرضه كنند ، حق ندارد صرف نظر نمايد . * ( 4137 ) * 5 - به ابو جعفر باقر ( ع ) گفتم : اگر كسى نسبت به من جنايتى مرتكب شود ، مىتوانم او را عفو كنم ، يا بايد به محضر حاكم شكايت كنم و او را جلب نمايم . ابو جعفر گفت : حقجويى در اختيار تو است : اگر عفو كنى ، كار نيكى است كه انجام دادهاى ؛ و اگر او را به محضر امام مسلمين جلب كنى ، حق