مهزم ، عن عنبسة العابد قال : قلت لأبي عبد اللّه عليه السّلام : أوصني ، فقال : أعدّ جهازك و قدّم زادك . و كن وصيّ نفسك . و لا تقل لغيرك يبعث إليك بما يصلحك .
( 3905 ) 31 - أبو عليّ الأشعريّ ، عن محمّد بن عبد الجبّار ، عن صفوان ابن يحيى ، عن سعيد بن يسار ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام في رجل دفع إلى رجل مالا و قال : إنّما أدفعه إليك ليكون ذخرا لا بنتيّ فلانة و فلانة . ثمّ بدا للشيخ بعد ما دفع المال أن يأخذ منه خمسة و عشرين و مائة دينار فاشترى بها جارية لابن ابنه .
ثمّ إنّ الشيخ هلك . فوقع بين الجاريتين و بين الغلام أو إحداهما . فقالتاله :
ويحك . و اللّه إنّك لتنكح جاريتك حراما ، إنّما اشتراها أبونا لك من مالنا الذي دفعه إلى فلان ، فاشترى لك منه هذه الجارية . فأنت تنكحها حراما لا تحلّ لك . فأمسك الفتى عن الجارية . فما ترى في ذلك ؟ فقال : أليس الرّجل
شرح
بندم . ابو عبد اللّه گفت : وسائل سفر را آماده كن و توشهات را قبل از حركت بفرست ؛ خودت قبل از مرگ وصيتت را اجرا كن و مگو كه ديگران بعد از مرگت روانه كنند و شكست تو را اصلاح نمايند .
* ( 3905 ) * 31 - به ابو عبد اللّه صادق ( ع ) گفتم : پيرى سالمند نقدينهاى به امانت مىسپارد و به آن مرد امين مىگويد : از اينرو نقدينه را به امانت مىسپارم كه بعد از من ذخيرهاى براى دخترانم فلانى و فلانى باشد . بعد از مدتى مىآيد و صد و بيست و پنج دينار آنرا مسترد مىكند و براى نوهء خود كنيزى مىخرد .
موقعى كه اين پيرمرد مرحوم مىشود و مابقى نقدينه در اختيار آن دو خواهر قرار مىگيرد از ماجرا مطلع مىشوند . يك روز كه ميان اين دو خواهر با آن برادرزاده نزاعى رخ مىدهد ، به برادرزادهء خود سركوفت مىزنند : چه مىگوئى ، بدبخت ، به خدا قسم اين كنيزى كه دارى به خانهات حرام است ، پدر از مال ما كه نزد فلانى به امانت گذاشته بود اين كنيز را برايت خريد ، تو مالك اين كنيز نيستى ،