( 3492 ) 12 - و عنه ، عن سيف بن عميرة ، عن منصور بن حازم ، عن سالم الأشلّ قال : سألت أبا عبد اللّه عليه السّلام عن صيد الكلب المعلّم قد أكل من صيده ؟
قال : كل منه .
( 3493 ) 14 - محمّد بن يحيى ، عن أحمد بن محمّد ، عن عليّ بن الحكم ، عن موسى بن بكر ، عن زرارة ، عن أبي عبد اللّه عليه السّلام أنّه قال : في صيد الكلب : إن أرسله الرّجل و سمّى فليأكل ممّا أمسك عليه و إن قتل . و إن أكل
شرح
و ضرورى است . اما اگر صيد را بكشد ، ديگر براى حبس و امساك كه شرط حليت است ، مفهومى باقى نمىماند . با توجه به اين آيهء كريمه بايد گفت كه سگ تعليمنديده با درندهء تعليمديده در يك رديف قرار مىگيرند ، زيرا قرآن مجيد ، در اين آيهء كريمه ، طبيعت گيرندگى سگ را به عنوان يك اصل مسلم مىپذيرد ، و سگ را سرمشق ساير درندگان قرار مىدهد . پس اگر بخواهيم سگ را تعليم بدهيم ، بايد فنونى به او تعليم بدهيم كه بالاتر از طبع او باشد . با توجه به هوش بسيار خارق العادهاى كه اين حيوان اهلى دارد ، بايد موازين اسلامى را به او فرا دهند : بايد به او تعليم بدهند كه چگونه پاى صيد را گاز بگيرد و نگه دارد . چگونه با پارس كردن و چرخيدن در گرداگرد شكار ، مانع گريز او گردد و درصورت لزوم چگونه زير گلوى صيد را پاره كند كه خون شكار خارج شود و حلال گردد . و اگر نتوانست ، چگونه اعضاى او را پارهپاره كند كه خون او كاملا خارج شود . و لذا است كه سگ شكارى و تعليمديدهء يك مسلمان ، در حكم كارد قصابى و تيركمان است كه با گفتن بسم اللّه ، ضامن حليت شكار خواهد بود .
* ( 3492 ) * 12 - به ابو عبد الله صادق ( ع ) گفتم : اگر سگ تعليمديده از شكار خود بخورد ، چه حكمى دارد ؟ ابو عبد الله گفت : از شكار او تناول كن .
* ( 3493 ) * 14 - به ابو عبد الله صادق ( ع ) گفتم : شكار با سگ چه صورت دارد ؟ ابو عبد الله گفت : اگر شكارچى ، سگ را از پى صيد روان سازد و نام خدا را ببرد ، مىتواند از گوشت آن شكار تناول كند ، گرچه شكار خود