وى مدت زيادى در آنجا نماند و به زادگاه خود بازگشت و مدتى بعد به سلطانپور رفت و به طبابت پرداخت و زندگى را با شهرت و عزت سپرى كرد .
وى دو بار به زيارت مشاهد عراق و ايران و يكبار به حج مشرف شد . مولانا در ماه جمادى الاول 1332 ه ق در حسنپور بلوك سلطانپور وفات يافت .
ظهور اللّه 1147 ه ق / 1734 م 1240 ه ق / 1824 م
ظهور اللّه بن دليل اللّه صديقى بدايونى ( متولد 1147 ه ق در بدايون ) علوم متداول را در زادگاه خود فراگرفت . سپس به لكنهو آمد و در آنجا در محضر علما به تحصيل علوم دين پرداخت ، به شعر و ادب علاقهمند بود و اشعار خود را در محضر حكيم بقاء اللّه خان اكبرآبادى اصلاح مىكرد ، سپس به دربار ميرزا جوانبخت بن شاه عالم روى آورد ، شاهزاده او را به لقب « خوشفكر خان » ملقب ساخت .
وى مدتى در لكنهو بود ، سپس براى حج و زيارت به مسافرت پرداخت و هنگام برگشت به دربار فتح عليشاه قاجار رسيد و در سال 1799 م از دربار ايران لقب « سعد هند » يافت . ازآنجا به حيدرآباد « 1 » رفت ، مدتى اقامت گزيد و بعد به زادگاه خود بازگشت و در سال 1240 ه ق درگذشت . وحيد اللّه بن سعيد اللّه دربارهء او مىگويد : نوا فخر بدايون بود .
يك ديوان شعر فارسى از او به يادگار مانده است .
از فرزندان او مىتوان قربان عليخان را نام برد .
تصانيف او عبارتند از : ديوان اردو ، ديوان فارسى ، مثنوى وامق و عذرا به زبان اردو ، ( چاپ شده ) .
مولوى نجف على ممتاز ، ( درگذشته به سال 1854 م ) مولوى اشرف على نفيس ( درگذشته به سال 1858 م ) از شاگردان او بودهاند .
هامش
( 1 ) - محمد سليمان مىگويد : ابتدا به حيدرآباد رفت و ازآنجا به ايران ، وى فرصتى براى مطالعه نزهة الخواطر را پيدا نكرد . ر . ك : ماهنامهء زبان ملّى . دسامبر 1972 م ، كراچپ ، مقالهء شعراى قديم اردوى بدايون ، از مولوى محمّد سليمان .