يكشنبه ساعت چهار و نيم بعد از ظهر وفات يافت .
در كنار دريا غسل داده شد . علما ، رؤسا و راجگان جمع شده بودند ، بعد از غسل دادن قرار بر اين شد كه جسد را بهطور امانت نگهدارى كنند و بعد به كربلاى معلا ببرند . چنانكه بعد از يك سال ، يعنى در تاريخ 4 شوال 1358 ه ق جسد او را به كربلا حمل كردند و در مقبرهء راجهء پيرپور در حرم حسينى به خاك سپردند .
تصانيف او عبارتند از : تقرير حاسم در نفى عروسى حضرت قاسم ؛ التوحيد ( رسالهء مختصر به زبان اردو ) ؛ العدل ( رساله مختصر به زبان اردو ، چاپ لكنهو ) ؛ النبوة ، ( رساله مختصر به زبان اردو ، چاپ لكنهو ) ؛ التوحيد و العدل مجموعا در يك كتاب ، در رامپور به چاپ رسيد .
النبوة به صورت كتاب كامل و قطور در رامپور چاپ شد . الشافى شرح اصول كافى ؛ كتاب الايمان و الكفر ؛ حاشيه عربى بر نهج البلاغة ( در كتابخانهء من موجود است ) ؛ مسايل جعفريه .
شاگردان او عبارتند از : مرحوم دكتر جعفر حسين فدوى ( درگذشته به سال 1964 م ) ؛ سيد محمد حسين پروفسور دانشگاه لكنهو ( درگذشته به سال 1938 م ) ؛ مولانا سيد ذو الفقار حسنين ؛ مولانا يوسف حسين ؛ حافظ كفايت حسين ؛ مولانا سيد محمّد عارف .
ظهور الدّين 1264 ه ق / 1848 م 1332 ه ق / 1914 م
مولانا حكيم سيد ظهور الدّين بن سيد محرم على از اهالى گانوان بلوك مرادآباد بود و در سال 5 - 1264 ه ق تولد يافت . بعد از تحصيلات مقدّماتى در محضر پدر ، به مدرسهء منصبيهء ميروت رفت و در سال 1303 ه ق براى تحصيلات نهايى به لكنهو مسافرت كرد و بعد از دريافت اجازه از بحر العلوم سيد محمّد حسين و اخذ مدرك طبابت از حكيم محمد جى به زادگاه خود بازگشت .
بنا بر گفتهء مولوى محمد حسين ، همدرسان وى در لكنهو ازين قرار بودند : محمّد حسين مؤلف تذكره بىبها ، قدوة العلماء مولانا آقا حسن ، مولانا ساجد على ، خواهرزادهء عماد العلماء ، مولانا سيد على مردان ، مولانا مظهر حسن ، طبيب بنارس ، مولانا حماد على مدرس كالج اندور و مولانا رضا حسين برادر بحر العلوم .
مولانا ظهور الدّين فردى بسيار مقدس و خوشاخلاق بود و دستى شفابخش داشت . راجه محمد عليخان حسنپور بلوك سلطانپور ( اوده ) او را به عنوان استاد فرزند خود تعيين كرد .
مولانا آفتاب حسين مدرسهاى در دهلى تأسيس كرد و از او براى تدريس دعوت به عمل آورد ،