شريف حسين بهريلوى 1284 ه ق / 1867 م 1361 ه ق / 1942 م
فرزندى در بهريلى بلوك انباله پنجاب شرقى ( هند ) در خانوادهء سيد امام على سبزوارى به دنيا آمد . والدينش او را شريف حسين نام گذاشتند . تحصيلات ابتدايى را در منزل خود و متوسطه را در منىماجره بخش كهرر بلوك انباله به پايان رسانيد ، آنگاه به لاهور رفت و به تبليغ دين پرداخت و چون نتوانست براى انجام اهداف خود مدرسهء مورد نظر را پيدا كند بنابراين ، خود به تأسيس يك محيط علمى اقدام كرد . وى به دريافت مدارك عالى منشى فاضل و مولوى فاضل به زبان فارسى و عربى از دانشگاه پنجاب نايل آمد .
مولانا شريف در مدرسهء مركزى نمونهء دولتى در لاهور كه يكى از مدارس بسيار معتبر است ، به تدريس عربى و فارسى پرداخت و مدت سى و دو سال خدمت كرد .
وى در لاهور از محضر مولانا ابو القاسم حايرى ، مولانا عبد العلى هروى تهرانى در زمينههاى حديث و فقه استفاده كرد . شريف حسين براثر لياقت و استعداد ذاتى و كوشش خود كه از موهبتهاى الهى به شمار مىآمد ، بهره جست و مولانا عبد العلى هروى او را از معتمدين خود مىدانست . مولانا سيد احمد كبير ، مولانا محمّد سبطين سرسوى هروى مترجمان اردو ، مولانا محمد ذكى تاتاپورى مترجم زبان مولتانى بودند . علامه هروى در قرآن مجيد تبحر شگفتانگيزى داشت ، هرجا مىرفت ، فيلسوفان ، علما ، كشيشان و پانديت ( دانشمندان هندو مذهب ) گرد او جمع مىشدند . يكبار مناظرى از آريه سحاج « 1 » راولپندى 147 سؤال مطرح كرد و علامه جواب همهء آنها را در مدت پنجاه و هفت دقيقه داد .
مولانا شريف حسين سخنرانيهاى سريع اين عالم ايرانى را به صورتى روان ترجمه مىكرد .
بين علماى لكنهو علامه هروى دربارهء لفظ « امى » بحث شروع شد . مولانا شريف حسين از طرف علامه هروى جواب مىنوشت .
مولانا شريف حسين زاهد ، عابد ، سخى و نوازشگر فقرا بود . به برادران ، نزديكان و بستگان و طلاب كمك مىكرد . در تعمير و مرمّت حسينيهها ، مساجد ، مدارس دينى علاقهء زيادى نشان مىداد . به مسجد مىرفت و مسايل فقهى را براى مردم شرح مىداد . امر به معروف و نهى از منكر مىكرد . به خانههاى مردم مىرفت و قرآن را تعليم مىداد و مردم را به تلاوت قرآن ترغيب
هامش
( 1 ) - يكى از مذاهب هندوان .