مىكرد . وى به قرآن مجيد عشق مىورزيد و به همين سبب روز سوّم از وفاتش ، شاگردانش هشت دور قرآن مجيد را ختم كردند . از 29 ذىالحجّه تا 8 ربيع الاول بهطور مسلسل مجلس برگزار مىكرد .
در سال 1929 م كه در بهريلى و با شايع شده بود ، مولانا شريف حسين تنها كسى بود كه از بيماران چه هندو و چه مسلمان عيادت مىكرد .
در قحطى سال 25 / 1924 م هنگام شب به خانههاى مردم غذا مىرساند ، چهارده پانزده دختر بىبضاعت را به خانهء بخت فرستاد . در سال 1924 م براى زيارت به ايران ، عراق و شام رفت . در سال 1938 م تصميم گرفت كه به حج برود ، ولى به درد قولنج مبتلا شد . او وصيت كرد كه اگر از دنيا رفت ، كسى را به نيابت او به حج روانه كنند ، امّا براثر دعاى مردم حالش بهبود يافت و بالاخره به اتفاق همسر خود به زيارت حج نايل آمد .
تصانيف او عبارتند از : آثار حيدرى ، ترجمه و تفسير عسكرى ، ( چاپ شده ) ؛ ترجمهء مودة القربى ، ( چاپى ) ؛ ترجمهء كوكب درى ، ( چاپى ) ؛ ترجمهء نزهت اثناعشريه ، از ميرزا محمّد كامل ، شهيد رابع ؛ ترجمهء تحفهء رضويه ( چاپى ) . تأليفات ديگر او در سال 1947 م در دوران نهضت پاكستان ، همراه با تمام كتابخانه از بين رفت .
فرزندان او عبارتند از : مصطفى اطهر ( هنگام تقسيم هند ، به دست هندوان شهيد شد ) ؛ سيد مهدى ؛ طاهر حسين و چهار دختر . همسر يكى از دختران او ، سيد شمشاد على زيدى ، محبّت فرموده ، اين اطلاعات را براى من فراهم كرده است .
آقا شرف حسين ، بهكرى 1272 ه ق / 1855 م 1370 ه ق / 1950 م
مولانا آقا شرف حسين شاه بن سيد نور حسين از سادات رفيع الدرجهء بهكر ( ميانوالى ) فردى بسيار فاضل ، زاهد ، متواضع ، حقگو ، عابد و متقى بود . وى با سخنرانيهاى عالمانه و كردار خوب ، مردم را شيفتهء مذهب حقيقى ساخت ، فقه را رواج داد ، مناظرهها برگزار كرد ، آباديهاى زيادى را به مذهب شيعه متمايل ساخت . مولانا شاگردان فاضلى داشت و آنان را تربيت كرد . از ميان آنها مولانا خادم عليخان ( بستى شادو خان ، مظفرگره ) ، مولانا سيد كرم حسين شاه ( معشوق پوره ، مظفرگره ) و كرم حسين شاه اهل رضايى شاه بهكر معروف هستند .
فرزندان او عبارتند از : آقا حسن ؛ آقا حسين ( ذاكر مشهور ) ؛ آقا عباس ( ليسانس ) و آقا رضا .