شريف حسن 1245 ه ق / 1829 م 1320 ه ق / 1902 م
جواد العلماء مولانا سيد شريف حسن بن ارسطو جاه سيد رجب عليشاه از اهالى « جگرانوان بلوك لدهيانه » و فردى بزرگ و عالمى جليل بود . تحصيلات ابتدايى را در منزل آموخت . كتابهاى بالاترى را در محضر مولانا خواجه محمد ابراهيم حسين و نزد پدر خود خواند . سپس در لكنهو و عراق تحصيلات خود را به پايان رسانيد . پدرش كتابخانهاى بزرگ داشت ، چاپخانهاى به نام مجمع البحرين در خانهاش تأسيس كرد . علما اغلب در اطراف او جمع بودند . به زهد و تقوا و جود و سخا شهرت داشت . برادر جوانترش شريف العلماء ( شريف حسين ) و خواهرزادهاش مقرّب على نيز از علما به شمار مىرفتند . او از نظر خدمات و تبليغات دينى در رأس خانوادهء خود قرار داشت و در اشاعهء مذهب تشيّع و علوم دين در سراسر پنجاب شهرت داشت .
جاى تأسف است كه اخلاف وى دربارهء شرح زندگانى او علاقهاى از خود نشان ندادند .
شريف حسين 1249 ه ق / 1832 م 1329 ه ق / 1911 م
مولانا سيد شريف حسين خان بن سيد رجب ارسطو در « جگراون بلوك لودهيانه » متولد شد .
ابتدا در خانهء خود به كسب علم پرداخت . از ميان استادانش نام خواجه ابراهيم حسين پانىپتى حايز اهميت خاصى است . بعد از پايان تحصيلات به لكنهو رفت و در محضر مولانا سيد حامد حسين - صاحب عبقات الانوار - فقه و حديث و علم كلام خواند و به لقب شريف العلماء شهرت يافت .
پس از مدتى به عراق رفت و از آية اللّه سيد حسين بهبهانى و شيخ جعفر شوشترى اجازه دريافت كرد .
شريف العلماء علاوه بر تمكن مالى ، فردى بسيار متقى ، محتاط و پرهيزگار بود و وى به اوصاف كمالات فردوس مآب و اخلاق و تقواى شيخ جعفر شوشترى شباهتى كامل داشت . در سخنرانى ، وعظ ، نصيحت و كارهاى روزانه احتياط را رعايت مىكرد . علاقهء خاصى به حديث و رجال ، درايت و تفسير داشت . به زبانهاى عربى ، فارسى و اردو مسلط بود و شعر هم مىسرود و از شاگردان انيس به شمار مىرفت ، محبت محمّد و آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله و نيز ترس از خدا در تمام وجود او نمايان بود .