شاه ميرزا لكنهوى 1310 ه ق / 1890 م
حسن ميرزا پدر مولانا شاه ميرزا از علماى ايالت بهار هند بود . شاه ميرزا نزد پدرش در شيخوپور ( بهار ) شرائع الاسلام و شرح مسلم ملا حسن و مختصر المعانى را تمام كرد .
وقتى مولانا حسن ميرزا به لكنهو آمد پسرش را نيز همراه خود آورد و وى علاوه بر استفاده از محضر مولانا فضل اللّه حنفى ، درسهاى فقه و حديث و ادب و غيره را نزد علماى شيعه مانند مولانا كمال الدّين ، مولانا رضا على و ديگران به اتمام رسانيد و به درجهء كمال و اجتهاد رسيد .
در لكنهو درس مىداد و مورد احترام بود . بعد از جنگ آزادى [ 1857 م ] به حيدرآباد ، سلهت ، كلكته و بهار سفر كرد . روزهاى آخر عمر را در كلكته به سر برد و در همان جا درگذشت و به خاك سپرده شد . به نظر مىرسد تاريخ وفات او حدود سال 1310 ه ق باشد .
از فرزندان او ، محمّد حيدر را مىتوان نام برد .
شاه نجف 1143 ه ق / 1730 م
در كوچهء عمر دراز خان در محلهء نئى بستى در آگره يك مزار به نام « شاه نجف » معروف است ، تعداد زيادى از مردم به آنجا مىآيند . روى مزار لوحى است و روى آن « ناد على » كنده شده است و زير آن شاه نجف دستگير 1143 ه ق درج است . مردم مىگويند كه قبر يك عالم و عارف است .
شبّير حسين جونپورى 1308 ه ق / 1890 م 1366 ه ق / 1947 م
خاندان مولانا سيد شبّير حسين « 1 » زيدى ، از علما و فقهاى جونپور بودند . سرپرستى او را مولانا ناصر حسين جونپورى ( 1313 ه ق ) برادر پدربزرگش برعهده داشت و همچون پدرى مهربان تربيت او را برعهده گرفت ، بهطورى كه در زهد و تقوا ، رياضت و آموختن علم و همچنين ذوق و ذكاوت و ساير كمالات گوى سبقت را ربود .
هامش
( 1 ) - حاجى جلال الدّين حيدر نوشته است كه مرحوم مولانا شبّير حسين پسر عمّهاش و نام پدرش مير محمّد مجتبى بوده است .