مولانا شبّير حسين شرف تلمذ آقاى ناصر الملة را حاصل كرد و از مدرسهء سلطان المدارس به دريافت مدرك ممتاز الافاضل نايل آمد . بعد از استفاده از محضر استادان و بزرگان لكنهو در سال 1319 ه ق به نجف اشرف سفر كرد و در درسهاى شيوخ نجف و كربلا و سامره حاضر شد و با احترام و عزت فراوان اجازههاى اجتهاد را دريافت كرد و نزد استادانى مانند آقاى سيد كاظم خراسانى ، آقاى سيد حيدر ، آقاى سيد كاظم يزدى و آقاى شريعت ، فقه و حديث و درس اجتهاد را فراگرفت و موجب افتخار شد .
پس از بازگشت به وطن خويش به درس و تدريس و تصنيف و تأليف مشغول شد و در اواخر زندگى در مدرسهء وثيقهء فيضآباد به تدريس فقه و اصول پرداخت . او سرانجام پس از ابتلا به يك سلسله اختلالات ذهنى در 9 نوامبر 1947 م / 1366 ه ق درگذشت .
مولانا شبير حسين شاعر بلندپايهاى بود و به عربى شعر مىسرود . من مجموعهاى از قصايدش را از مجلات مختلف جمعآورى كردهام . در مجلهء عربى لكنهو « الرضوان » پانزده تا بيست قصيده از مولانا به چاپ رسيده است .
اكنون از قصيدهاى كه در روزنامهء شيعهء لاهور در اول مارس 1927 م از او چاپ شده است دو بيت نقل مىكنيم :
حبّ آل النبى لى خير زاد * عند عرض الاعمال يوم المعاد
انا عبد لهم ، و حاشا لعبد * ان يضلّ الهدى و مولاه هاد
مولانا سعادت حسين مىگويد : كه ديوان عربى شبير حسين نزد مولانا مظفر حسن در دانشگاه كراچى موجود است .
مولانا جعفر حسين ( گوجرانواله ) مىگويد در يك جلسهء شعرخوانى هنگامى كه قصيدهء مولانا شبير حسين خوانده شد بسيار مورد تحسين قرار گرفت و مطلع آن چنين است :
و لى شاهدا صدق ، فؤاد مقيد * و دمع طليق ، للعبابة اطلقا
ملّا شريف آملى 1150 ه ق / 1737 م
ملا شريف آملى ، سيدى شريف ، عالم ، حكيم ، طبيب و شاعر بود و در دربار نواب على ابراهيم خان بن على مردان عزّت و احترام داشت . در قريهء موهان بلوك لكنهو ( يوپى ) صاحب املاك بود . در موهان درگذشت .