بلبل طبعم ز غم ناليد و گفت * دست وى با دامن آل عباست
1142 « 1 » ه ق نهم ذىقعده
فرزندان او عبارتند از : صادق على خان ؛ محمد تقى خان ؛ محمد محسن شاعر تهتهه و مصنف عقايد الشيعة .
سيف اللّه ، حافظ 1344 ه ق / 1925 م 1400 ه ق / 1980 م
مولانا حافظ سيف اللّه بن حفيظ اللّه بن عليم اللّه از خاندان علماى اهل سنّت لودهيانه بود . مادر بزرگش نيز از دانش و فضل برخوردار بود و صحيح بخارى را مىتوانست تدريس كند . حفيظ اللّه خود عالم و مدرّس مسلك ديوبندى بود . مولانا سيف اللّه در 15 ربيع الاول 1344 ه ق به دنيا آمد و در منزل خود قرآن را حفظ كرد و تحصيلات ابتدايى را فرا گرفت و در مدرسهء انواريه ، مسجد شاهى لودهيانه تا شرح جامى خواند . سپس تحصيلات عالى را در مدرسهء انوار العلوم گوجرانواله حاصل كرد و در نزد غلام اللّه خان درانى بلوك گجران و راولپندى تحصيلات خود را ادامه داد و به ديوبند رفت اما آب و هواى آنجا مناسب حال وى نبود . هنگامى كه پاكستان تأسيس شد ، همراه والدين خود در دهى نزديك به توبهتيك سنگه سكونت گزيد و در سال 1949 م ، افراد ديوبندى نوشهره وركان بلوك گجرات او را به سمت امام جمعه و جماعت مسجد خود تعيين كردند كه در آنجا همراه با تبليغ ، تدريس نيز مىكرد . حافظ فردى خوشاستعداد و منطقى و علاقهمند به مطالعه بود و شاگردانش از تدريس وى لذّت مىبردند .
برادر جوانترش امين اللّه مىگويد : روزى طلبهاى در نوشهره وركان به اين حديث برخورد : كل بعدة ضلالة . . . آنگاه حافظ در تعريف بدعت گفت : نزد علماى سنى بدعت عملى است كه رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله آن را انجام نداده باشد اما عمل خلفاى راشدين يا اصحاب ، بدعت و ضلالت نيست . و نزد علماى شيعه عملى بدعت است كه حضرت رسول و ائمهء اهل بيت انجام نداده باشند . آن
هامش
( 1 ) - اين عبارت از ضميمهء مكلىنامه ، ص 742 نقل شد . در ترجمهء تحفة الكرام در وقايع 1143 ه ق نوشته شده است كه سيف الدوله در سند به علم و علماى شيعه بسيار كمك كرد . وى خود متقى ، عالم و پايبند شريعت بود ، استعمال ترياك را ممنوع كرد . و از محضر تربيت نواب ابراهيم خان و شريف عاملى مستفيد شده بود .
( ر . ك : ابراهيم خان و شريف عاملى ) .