تشيع سپرى كرد و در نهضت تأسيس پاكستان و تأمين مسكن براى پناهندگان فعالانه شركت نمود .
وى بعد از وفات مولانا ميرزا عبد الحسين لكنهوى به سمت مفتى منطقه خيرپور منصوب شد . به زيارت عتبات عراق و ايران توفيق يافت و كتابى هم نوشت و بعد از سال 1952 م دار فانى را وداع گفت .
از آثار او مىتوان الحق مع حيدر الكرار ( چاپى ، اردو ) را نام برد .
خادم حسين فيضآبادى 1328 ه ق / 1910 م 1380 ه ق / 1960 م
مولانا سيد خادم حسين از اهالى براگاون ، بلوك فيضآباد ( هند ) و فرزند اكبر مولانا سيد عالم حسين استاد ادب جامعهء سلطانيه و نيز از شاگردان پدر خود و مولانا محمد رضا ، سيد محمّد هادى و محمّد باقر بود . مدارك صدر الافاضل را در سال 1931 م از سلطان المدارس به دست آورد و به دريافت مدال طلا در فاضل حديث از دانشگاه لكنهو نايل شد . ( 28 - 1925 م ) .
بعد از وفات مولانا عالم حسين در 15 سپتامبر سال 1934 م وى به سمت استادى مدرسهء سلطان المدارس در رشتهء عربى و فارسى منصوب شد و پس از 17 سال به كالج اوريانتال رامپور منتقل گرديد . مدتى بعد به آفريقا رفت و در آنجا خدمات دينى انجام داد .
تاريخ وفات مولانا معلوم نيست ، به نظر مىرسد كه بعد از سال 1954 م و كمى قبل از 1960 م درگذشته باشد . مولانا خادم حسين شاعر و اديب و فردى فقيه و مقدس بود و به زبان عربى و فارسى تسلط داشت .
خادم عليخان 1308 ه ق / 1890 م 1390 ه ق / 1970 م
مولانا خادم عليخان يكى از علما و افاضل بستى شادو خان ، بلوك مظفرگره پنجاب بود . وى از شاگردان مولانا آقا سيد شرف حسين شاه ساكن بهكر بلوك ميانوالى كه فردى بسيار فاضل و مقدس بود به شمار مىآمد . مولانا تمام عمر خود را در همانجا گذرانيد و به علاقهمندان علوم دينى درس مىداد . كتابخانهاى بزرگ داشت كه هنوز هم يك قسمت آن سالم و قابل استفاده است و سرپرست آن شاد محمد خان بن واجد عليخان بلوچ است .