بعد از سال 1857 م اوضاع قدرى عوض شد . مير عطا حسين بن ديوان ناصر عليخان ساكن كهجوه ( كسى كه در لكنهو حسينيه ، مسجد و وقف مناسب داشت ) مولانا را به منزل خود در كانپور دعوت كرد . وقتى مولانا از لكنهو عازم كانپور شد ، سلطان العلماء به ديدار وى آمد و گريهكنان گفت : افسوس شما هم لكنهو را ترك كرديد .
سلطان العلماء در قضاوتهاى شرعى خود در بعضى اوقات با مولانا مشورت مىكرد و او را قوت بازوى خود مىدانست .
مولانا وقتى كه در سال 1279 ه ق به كانپور رفت ، به وسيلهء يكى از دشمنانش مسموم گشت و همسرش در لكنهو در همان خانهاى كه مهمانسرا بود ، زندگى مىكرد .
مولانا خوشنويسى بىنظير بود ، خط ايرانى را خوب مىنوشت . نسخهاى از قرآن مجيد را هم به خط خوش با دقت زياد ، نوشته بود ، از كتابهاى او سفرنامهاش قابل ذكر است
حسن عسكرى 1325 ه ق / 1907 م
مولانا سيد حسن عسكرى از اهالى « جيگهان جونپور ( هند ) » عالم ، فاضل ، متّقى ، عابد و امام جمعه و جماعت بود . در مدرسهء كالج مسلم علىگره عربى تدريس مىكرد . در بعضى از روزنامههاى سال 1901 م تذكرهء او را ديده بودم .
حسن على بن ملا صالح مازندرانى 1150 ه ق / 1747 م
علامه حسن على فرزند ملا صالح مازندرانى در اوايل جوانى به شبه قارّهء هند آمد و صاحب عزت و مقام شد . مردم او را فاضل لبيب و عالم و اديب مىگفتند و به نام حسن عليخان شهرت يافته بود . يكى از فرزندان وى ميرزا على اشرف در اصفهان بود ؛ بقيهء فرزندان او در هند زندگى مىكردند . ملا حسن على شش برادر داشت كه همه از علماى بزرگ بودند :
1 - فاضل مقدس علامه آقا محمد هادى ( مترجم قرآن مجيد ) 2 - فاضل مقدس عزيز آقا نور الدّين 3 - محمد سعيد 4 - فاضل عارف آقا حسن على 5 - فاضل مقدس صالح آقا عبد الباقى 6 - عالم مقدس آقا محمّد حسين .