خادمش گفت تو خودت درس بخوان ، زيرا كسى كه كتاب به دست مىگيرد ، طالب علم است .
تفضل حسين فردى با استعداد بود بهطورى كه طلاب ممتاز در نزد وى درس مىخواندند و به سبب مقامى كه داشت امرا و حكام براى عرض ادب به خدمتش مىآمدند و آنقدر پرهيزكار بود كه به وى پيشنهاد كردند امامت نماز را برعهده بگيرد ولى او قبول نكرد ، او شخصى محتاط و دوستدار دانش بود . و هزينهء طعام طلاب را فراهم مىكرد .
با علماى معاصر به مباحثه مىپرداخت . علما نيز به او احترام مىگذاشتند . با محمّد ابراهيم و مرحوم انيس روابط بسيار دوستانهاى داشت .
در علم رياضى يگانهء روزگار بود ، در فتحپور حسينيهء خانوادگى داشت كه به مرمت و عمران آن پرداخت . در فهرست شاگردان او افرادى بسيار مهم ديده مىشوند :
معتمد الدوله آقامير ، وزير اوده ؛ باقر العلوم سيد باقر ؛ فخر الحكماء سيد محمّد جعفر ؛ مولوى شيخ فدا حسين ، پروفسور كالج علىگره ؛ حكيم ميان سيد فضل على ؛ علامه سيد مرتضى شاه ؛ سيد على نقى ؛ سيد محمد تقى جانسى ؛ نواب مهدى حسن خان بهادر ؛ فتح نوازجنگ بهادر ، وكيل دادگسترى حيدرآباد دكن .
وفات وى در شصت و سهسالگى اتفاق افتاد و در حسينيه دفن شد . تاريخ وفاتش 4 ذىالحجّه 1305 ه ق است .
فرزندان او عبارتند از : مولوى ابو جعفر معروف به منه ، مولوى ابو القاسم ، مولوى حكيم ابو محمّد .
تفضل حسين سنبهلى 1237 ه ق / 1821 م 1308 ه ق / 1893 م
مولانا حاجى تفضل حسين فرزند مير حيدر على « سنبهلى بلوك مرادآباد » علاوه بر زادگاهش در دهلى و لكنهو به تحصيلات خود ادامه داد و در محضر قارى جعفر على ، عليين مكان مولانا سيد حسين و مفتى محمد عباس در دروس خصوصى شركت مىكرد . فردى با استعداد ، فاضل ، فقيه ، اديب ، زاهد و متقى و نيز علاقهمند به تعليم و تدريس بود . در اواخر عمرش حتى وقتى كه بر اسب سوار مىشد در حال حركت به همراهانش درس مىداد ، در تدريس هيئت ، رياضى ، ادب و طب شهرت داشت . در سال 1875 م در مدارس دولتى مرادآباد ، گوركهپور و كانپور تدريس مىكرد ، سپس معاون بازرس مدارس در « بخنورد و دهرهدون » شد .