پيوسته به ياد خدا بود و از ضايع كردن وقت پرهيز مىكرد . فردى رحيم و مهربان بود ، حتى وقتى كه مىخواست بر اسب خود شلّاق بزند بر نوك كفش خود مىزد .
محتاط و پايبند طهارت بود و از راه حلال ارتزاق مىكرد .
خداترس بود كما اينكه وقتى دوستانش به مناسبت ارتقاى مقامش به او تبريك مىگفتند ، پاسخ مىداد كه تبريك ندارد ، چرا كه حسابم در نزد پروردگار بيشتر شده است !
دعاى او در نزد پروردگار مستجاب مىشد ، گويا در سفر حج كه فرزند بزرگش همراه او بود در بين راه طوفانى برمىخيزد ، تمام مسافران نگران و ناراحت مىشوند . وى دو ركعت نماز مىخواند و دعا مىكند . بعد از دعا ، طوفان فرومىنشيند . مسافران با ديدن اين كيفيت ، به خدمت وى حاضر شدند و دستش را بوسيدند .
گفتارش در افراد تأثير مىگذاشت و هركس را نصيحت مىكرد مىپذيرفت . تفضل حسين در 9 جمادى الاول سال 1308 ه ق براثر فلج درگذشت . در تكملهء نجوم السماء مادّه تاريخ وفاتش مختلف نوشته شده اما در كتاب بىبها تاريخ آن در سال 1310 ه ق ذكر شده و سپس قطعه جعفر عليخان نقل شده است :
مكين قصبهء سنبهل جناب علامه * فقيه آل نبى عالم علوم ادق
بشد به ماه مه بست و شش ز دار فنا * جنان مقام تفضل حسين محب حق
بگو جماد دوم بست و هفت از هجرى * هزار و دوصد و هشتاد نه براى طبق
تاريخ صحيح آن 9 جمادى الاول 1310 ه ق است .
حاشيه بر شرح لمعه ( در 1857 م از بين رفت ) به عربى از آثار اوست .
فرزندان او عبارتند از : حكيم سيد حسن ، امام جمعه و جماعت كانپور . محمد سبطين ، در حيدرآباد زندگى مىكرد .
شاگردان او عبارتند از :
1 - نجم العلماء مولانا سيد نجم الحسن .
2 - مولوى مظفر عليخان مرادآبادى .
3 - مولوى سيد على حسن نوگانوى .
4 - مولوى سيد حسين امروهوى .
5 - مولوى سيد على رضا ، ساكن كندركى ، وى در كلام و فلسفه و رياضى ماهر بود .
6 - مولوى على حسن ، ساكن سنبهل كه در مناظره و فقه مهارت كامل داشت .
7 - سيد زنده على ، ساكن جهالو بلوك بجنور .