باقر مهدى 1276 ه ق / 1860 م 1312 ه ق / 1894 م
مولانا سيد باقر مهدى بن مولانا سيد ظفر مهدى دراثيم جرول و علىنگر بلوك بهرائچ زندگى مىكرد . فردى عالم ، فقيه ، محدث ، پرهيزگار ، سخى ، غريبنواز و خطيبى بزرگ بود . در قريهء خود امامت جمعه و جماعت را برعهده داشت . به شعر و شاعرى علاقهمند بود و اشعار خود را در محضر ميرزا دبير اصلاح مىكرد . مدّت سى و شش سال زندگى كرد . سرانجام در نهم صفر سال 1312 ه ق درگذشت .
استادان او : مولانا ظفر مهدى ؛ مولانا على محمد تاج العلماء ؛ مولانا كلب باقر ؛ مولانا عبد الحى فرنگى محل ؛ عبد الحليم و تفضل حسين فتحپورى بودند .
آثار او عبارتند از : 1 - مجموعهء خطوط عربيه 2 - مواعظ باقريه 3 - رسالهء تجهيزات اموات 4 - عيدكاچاند ( ماه عيد ) .
ببر على 1248 ه ق / 1832 م
مولانا ببر على ، عالم بزرگ دين بود و در علم حديث مهارت داشت . امور دينى را با دقت تمام انجام مىداد ، فردى پرهيزگار و متّقى و اخبارى مسلك به شمار مىآمد .
در روزهاى آخر عمر به عراق سفر كرد و در همانجا در 27 جمادى الثانى سال 1248 ه ق درگذشت و در حرم امام حسين عليه السّلام به خاك سپرده شد . ( ر . ك : بختاور على و بدر الاسلام ، آخر ب ) .
بديع الزمان مرشدآبادى 1115 ه ق / 1703 م 1195 ه ق / 1781 م
سرخيل اتقياى مؤمنين و زبدهء اصحاب يقين حاجى بديع الدّين از اهالى « سارن بهار » بود .
بعد از تحصيل علوم متداول به مجاهدت نفس پرداخت و با مرحوم خواجه محمد جعفر درويش زندگى مىكرد . همراه با حاجى احمد على ، داماد مرحوم مولوى نصير به زيارت حج مشرف شد . مدتى در مشهد مقدس سكونت داشت . آنگاه به مصطفىآباد ( قريهاى كه املاك همسرش آنجا بود ) رفت و با خانوادهء خويش در همانجا سكنى گزيد .