نداشت ، بنابراين در سال 1318 ه ق همراه با مادرش به كربلاى معلا رفت و در آنجا با علاقهء زياد درس را آغاز كرد ، از ميان استادان وى در كربلا سيد كاظم بهبهانى و شيخ غلامحسين مازندرانى حايرى معروف هستند . از كربلا به نجف رفت و در درسهاى ضياء عراقى ، ميرزا حسين خليل ، آخوند كاظم خراسانى و سيّد محمد كاظم طباطبايى شركت كرد . در بيست و چهارسالگى اجازهء اجتهاد گرفت و از نجف اشرف به كربلاى معلا رفت و در نجف و كربلا طلاب هندى در نزد وى درس مىخواندند . وى قوانين و رسائل و شرح لمعه تدريس مىكرد .
در همين زمان با دختر علامه هندى سيد احمد عقد ازدواج بست و چند روز بعد از عقد دو مرتبه به عراق رفت و در آنجا به تدريس پرداخت .
بعد از بازگشت هميشگى از عراق به سيد المدارس امروهه ، ككرولى بلوك مظفرنگر و جانسته رفت و آمد داشت .
مدتى بعد نجم الحسن او را به مدرسهء ناظميه براى تدريس فقه و اصول دعوت كرد ، در آنجا معالم شرايع ، شرح لمعه ، قوانين و در آخر رسائل و مكاسب درس مىداد . مفتى احمد على شهرت علمى شايانى در عراق و هند به دست آورده بود . درجهاش در ميان علماى هندى در رشتهء فقه و اصول مسلم بود و با گذشت زمان عزت و مرجعيت او رو به افزايش نهاد .
وقتى نجم العلماء در سال 1359 ه ق درگذشت ، تمام مسئوليت مدرسه بهطور كامل به عهدهء او گذاشته شد . مفتى احمد على در اوضاع نامساعد سياست كشور ، مسئوليت سرپرستى مدرسه را قبول كرد و بعد از كوشش بسيار وضع مالى مدرسه را با كمك مالى مردم بهبود بخشيد . مدرسه دوباره شهرت گذشته را به دست آورد ، شيعيان جهان اهميّت اين مدرسه را درك كردند ، از هر گوشهء كشور كمك مالى مىرسيد . علماى عراق و ايران كمك كردند و مدرسه را رونق بخشيدند و اين فعاليتها براثر لياقت و استعداد و مديريت و زحمات او انجام گرفت . وى در هندوستان مرجع اعظم بود ، سرودن اشعار برجسته به زبانهاى اردو و فارسى و نيز تعيين مادّه تاريخ از خصوصيات او به شمار مىرفت .
من جزء شاگردان آن مرحوم بودم و از سخنرانيهاى او بخصوص در ماه رمضان استفاده مىكردم . وى نمازهاى ظهرين را در مسجد حسينيهء سوداگر برگزار مىكرد و بعد از نماز به وعظ و موعظه و تدريس اخلاق مىپرداخت .
مفتى احمد على فردى ساده ، خوشاخلاق و بسيار باهوش و زحمتكش بود . دروس شرح كبير و رسائل را در نزد وى خواندم . پيروان او در پاكستان ، هندوستان و آفريقا پراكنده هستند .
مطلع انوار ( احوال دانشوران شيعه پاكستان و هند ) ( فارسي ) — صفحة 110
مساهمون: سيد مرتضى حسين صدر الافاضل
ص١١٠