كتابخانهء ناصريه هديه كرد . نواب احمد حسين خان به شعر و ادب نيز علاقهء فراوان داشت و ديوان حافظ را از حفظ بود و گاهى خود نيز شعر مىسرود . تخلصش مذاق بود و از شاگردان امير مينايى به شمار مىرفت و با اكبر اللّهآبادى نسبت داشت . وى در سال 1365 ه ق و 1946 م وفات يافت .
تصانيف او عبارتند از :
1 - آيات بينات 2 - تفسير آيات ، فضائل امير المؤمنين عليه السّلام 3 - تاريخ احمدى ، متن و ترجمهء تاريخ اسلام ( عربى ، اردو ) 4 - رفع الحجب عن اسامى الكتب ( چاپ انتظامى ، كانپور ، 1319 ه ق ) 5 - الموافقة و المصالحة فقه شيعه و سنّى ( مطالعه تطبيقى ) 6 - كتاب معرفة العلماء : اسماء الرجال 7 - سپهر امامت و دوازده برج ( چاپى ، لكنهو ) 8 - تصحيح الاغلاط ( لغت ، چاپى ) 9 - ديوان ( چاپى ) 10 - شرح المفاتيح لاقفال التراويح ( چاپى ، كالاكانكر ، هند ) 11 - جذبات مذاق 12 - دقايق المذهب .
احمد حسين ، صدر الافاضل 1310 ه ق / 1892 م 1385 ه ق / 1965 م
مولانا ميرزا احمد حسين از خانوادهاى عالم و از اهالى لكنهو بود . وى فرزند مولانا كاظم حسين مقدس و او از فرزندان « گدا » مرثيهگوى مشهور به شمار مىرفت . به دريافت مدرك صدر الافاضل نايل شد و دروس نظاميه را در مدرسهء سلطان المدارس تدريس مىكرد . من نيز افتخار شاگردى هر دو بزرگوار را داشتهام .
وى در سال 1950 م ترك وطن كرد و به كربلاى معلا مشرف شد ، ولى شوق وطن دوباره او را مجبور به بازگشت كرد و در حدود سال 1965 م در همانجا وفات يافت .
احمد رضا برستى 1350 ه ق / 1931 م
مولانا احمد رضا فردى عالم ، فقيه ، فاضل و اهل برست از بلوك كرنال بود و در لكنهو تحصيلات خود را به پايان رسانيد . وى از شاگردان سيد حبيب حيدر و مولانا سيد احمد على به شمار مىرفت و از آنان اجازهء اجتهاد دريافت كرد .
بنا به دعوت نواب ميرزاى عظيمآباد به آنجا رفت و در آنجا استاد نواب الطاف حسين شد ، پس از مدتى به لكنهو بازگشت و بعد از پايان تحصيلاتش به زادگاه خود مراجعت كرد .