احمد حسين وليدپورى 1232 ه ق / 1816 م 1294 ه ق / 1877 م
سيد احمد حسين بن جان على حسينى وليدپورى در سال 1232 ه ق متولد شد . آموزشهاى ابتدايى را در زادگاه خود كسب كرد و سپس به لكنهو رفت و در محضر علما و افاضل آنجا علوم متداول را آموخت و مدارك مرسوم را به دست آورد و در سال 1293 ه ق به زيارت حج مشرف شد .
مولانا احمد حسين عالمى بسيار پرهيزكار بود و در اكبرپور امامت جمعه و جماعت را برعهده داشت .
راجه باقر حسين به او بسيار احترام مىگذاشت .
مولانا در زادگاه خود وليدپور در سال 1294 ه ق دار فانى را وداع گفت .
احمد حسين امروهوى 1270 ه ق / 1853 م 1328 ه ق / 1910 م
مولانا احمد حسين ، عالم نامور امروهه بود و در وطن اسلاف خود امروهه به دنيا آمد . بعد از كسب تحصيلات ابتدايى ، صرف و نحو را در محضر مولوى سيد على حسن و كتب طيبه را نزد حكمى امجد عليخان رئيس امروهه به پايان رسانيد .
در لكنهو ، شرح لمعه ، شرح كبير ، معالم و قوانين را نزد ملك العلماء بنده حسن و شرح لمعه و تفسير طبرسى را نزد فردوس مآب حامد حسين و شرح لمعه ، نهج البلاغة و مسالك را نزد مفتى محمّد عباس خواند و ايشان و همچنين ممتاز العلماء سيد محمّد تقى اجازهنامه و مدارك اجتهاد را براى او صادر كردند .
در جمادى الثانى سال 1288 ه ق به علّت بيمارى به زادگاه خود بازگشت .
مولانا احمد حسين از طالبان علم و فردى فاضل و باهوش به شمار مىرفت . بنا به نوشتهء مفتى محمد عباس ، وى از زمان كسب معارف و مطالب علمى ، دعاوى قضايى را فيصله مىداد و شرح نهج البلاغة را مىنوشت . حكيم امجد عليخان تحت تأثير علم و تقواى او قرار گرفت و تربيت و تحصيل فرزندانش را به او سپرد .
حاكم ديوگام بلوك فيضآباد او را به سمت امامت جمعه و جماعت تعيين كرد . در سال 1313 ه ق هنگامى كه ديوگام عازم زيارت شد او را نيز با خود برد .